Jaloers op iedereen die hier mag spelen

Harry van den Elsen, de dean van het Prins Claus Conservatorium, verklapt aan het publiek dat ik in de afgelopen weken een aantal keren heb geoefend op met een instrument, ter voorbereiding op de openingshandeling. Technisch is dat waar. Ik gaf vlak voor de plechtigheid twee rake klappen op de gong, vlak voordat de gasten kwamen.

Foto: Paul de Rook

Optreden in het conservatorium. Het voelt een beetje alsof je tegen Sven Kramer zegt dat je zelf ook erg houdt van schaatsen. En ik begrijp heus wel dat dat waarschijnlijk niet de reden is waarom ik hier vandaag gevraagd ben. Maar als amateur-zanger vind ik het wel een grote eer om hier vandaag op te mogen treden bij de opening van het conservatorium. “Jaloers op iedereen die hier mag spelen” verder lezen

De geboorte van een protocol

Op de laatste dag van januari is de persconferentie. De maand van de klap bij Zeerijp. De maand van de fakkeloptocht in de stad. Zelden waren er zoveel journalisten in de Groningse statenzaal. En nooit eerder gebeurde het dat het hele land reikhalzend uitkeek naar zoiets ambtelijks als een ‘protocol’.

Exact om vier uur, zodat het journaal ons live kan uitzenden, open ik de persconferentie. “De geboorte van een protocol” verder lezen

Europa: even volhouden

Sinds de Britten te kennen gaven dat ze eruit willen stappen, wordt er in Europa onderhandeld. Met de Britten natuurlijk, over de voorwaarden voor de scheiding. Maar ook tussen de andere Europese lidstaten. Groot Brittannie betaalt meer aan de EU dan het terugkrijgt. Dus met het vertrek van de Britten, ontstaat een omzichtige dans om het geld. Wie betaalt het tekort?

“Europa: even volhouden” verder lezen

Vastbesloten tot een gelukkig 2018

Veul haail en zegen. Dat is een wens, geen constatering. Vanmiddag om drie uur was er een zware aardbeving bij Zeerijp. 3,4 op de schaal van Richter. Om de gedachten te bepalen: de zwaarste klap ooit, bij Huizinge in 2012, was 3,6. We weten nu nog niet wat de schade daarvan is. Maar het maakt letterlijk in één klap een einde aan het idee dat het rustiger aan het worden is. Er waren al veel kleinere aardbevingen in de afgelopen maanden. En nu dus ook een zware. Wéér een zware. Daar werd ik wel even stil van.

(Foto: Koos Boertjens)

Het maakt ook helder waarom we het wachten moe zijn. Het wachten op een oplossing voor de onveiligheid en de schade. Het wachten op licht aan het eind van de tunnel. En deze keer niet de lichten van de trein!

“Vastbesloten tot een gelukkig 2018” verder lezen

Nietsdoen is geen optie

Als ik binnenkom is oud-minister en wetenschapper Pieter Winsemius net bezig met de afronding van zijn betoog. Het publiek ziet er wakker en geïnteresseerd uit. Dat komt vast ook door weerman Gerrit Hiemstra, die voor Winsemius sprak. Ik ben exact een half uur te gast in een mini-symposium in het waterschapshuis van Noorderzijlvest. Ingehuurd voor één plechtige handeling: de beëdiging van Dijkgraaf Bert Middel ter gelegenheid van zijn herbenoeming. Op het kleine podium legt hij de belofte af.

(Foto van het plechtige moment, gemaakt door collega-dijkgraaf Geert Jan ten Brink, vanaf de eerste rij)

“Nietsdoen is geen optie” verder lezen

Handhaaft en beschaaft

Elk jaar schrijft de commissaris van de Koning een voorwoord in de almanak van Vindicat. Net als de burgemeester, de rector-magnificus en de bestuursvoorzitter van de Hanzehogeschool. En elk jaar opnieuw komt de almanakredactie het imposante boekwerk in een koetsje aanbieden. Ook vandaag. Maar ik had deze herfst, toen ik het tekstje moest inleveren, wel een lichte twijfel of het een goed idee was om de 189ste editie met een voorwoord te verrijken. De omstandigheden waren er niet echt naar om zoete broodjes te bakken. Dat inzicht, dat ook zelfinzicht is, kun je zien aan de titel van de almanak: ‘Enfin…’. Het woord wordt gepresenteerd als een nieuwe start bij Vindicat. Het is ook te lezen in de bijdragen van mijn collega-voorwoordschrijvers. Geheel in lijn met de naam van Vindicat. Omdat handhaven en beschaven passende thema’s zijn.

“Handhaaft en beschaaft” verder lezen

Burgerschap: geen wondermiddel

Het is nooit een straf om naar Paul Scheffer te luisteren. Of om iets van hem te lezen. Dat is ook vanmiddag zo. Het is knap als je zowel erudiet als toegankelijk kunt spreken over de polsslag van onze samenleving, van onze tijd. Dat doet hij ook vandaag in zijn lezing in Assen bij CMO STAMM. ‘Een zeker beeld van Nederland’. Het leveren van een co-referaat is een intimiderende opgave!

(Bron: CMO STAMM)

Of het verstandig is om een coreferaat om te werken tot een blog, is de vraag. Want de lezing waarop ik reageerde, staat geloof ik nog niet op het internet. En in mijn sobere samenvatting is natuurlijk weinig ruimte voor nuance.

“Burgerschap: geen wondermiddel” verder lezen

De koele liefde voor de SER

Je hebt herenleed en adviseursleed. Ze horen bij het leven van heren en adviseurs. Eén van de commissies Vonhoff gaf zijn advies de welluidende titel ‘voordat de lade klikt’. Dat getuigde van realiteitszin. Veel adviezen verdwijnen in een bureaula. In mijn jaren in de sociaal-economische polder heb ik veel adviseursleed van dichtbij meegemaakt. Van SER-voorzitters met grote namen die de departementen langs moesten om opdrachten te versieren. En van kamerleden die te pas, maar ook te onpas begonnen te praten over het ‘primaat van de politiek’. Omdat de inhoud van de adviezen ze niet uitkwam. Voor de minder biologisch ingevoerde lezers: primaten zijn mensapen.

“De koele liefde voor de SER” verder lezen