Over Eelde en het afdwingen van geluk

Twee keer vanmiddag wordt het geluid van een spreker overstemd door een opstijgend vliegtuig. Maar dat mag de pret niet drukken bij het ‘business netwerk’ rondom Groningen Airport Eelde. Er zijn beduidend meer mensen dan stoelen. Dus achterin de zaal staat een flink deel van het netwerk. Geeft niks: zitten is het nieuwe roken! Er zijn vandaag veel ondernemers die willen bijdragen aan het succes van de luchthaven. Ik vertel de aanwezigen wat ze al weten: dat het hier gaat om het afdwingen van geluk. Om drie redenen.

Foto: RTV Drenthe

“Over Eelde en het afdwingen van geluk” verder lezen

Dwalen door de stad

Onderweg terug uit Den Haag, vanmiddag, bespreek ik met Arthur, ´mijn´ chauffeur, de rest van het dagprogramma. ‘De boekpresentatie van de Open Hof, in de Lutherse kerk, red ik wel lopend.´ Hij corrigeert me: ‘Nee, het is in het Heerenhuis aan de Spilsluizen.’ Dat is een andere kant op, maar ook niet meer dan tien minuten lopen vanaf het provinciehuis. Klokslag vijf uur ben er. Ik kijk naar mijn agenda. Daar zie ik het huisnummer: vijf. Dus het is niet bij het grand café naast de Open Hof, maar bij het opvangcentrum zelf. Er brandt licht. Ik bel aan. En nog eens. Maar niemand doet open.

Foto: Peter Wassing, DvhN

Foto: Peter Wassing, DvhN

Ik bel mijn secretaresse. Die is er gelukkig nog. ‘Kun je even opzoeken waar het wél is?’, vraag ik een beetje gejaagd. “Dwalen door de stad” verder lezen

Sonnenschein in Eenrum

Ik weet niet of hier ooit zo druk was toen Het Raadhuis nog gewoon het gemeentehuis was van Eenrum. Maar het is een volle bak. Lekker warm ook, met zoveel mensen. Allemaal zijn ze afgekomen op de opening van de expositie van Antje Sonnenschein. Hoewel ik nu zo’n anderhalf jaar commissaris van de Koning in Groningen ben, durf ik best aan de aanwezigen te bekennen dat deze opening een van de eerste afspraken is die in mijn agenda kwamen.


“Sonnenschein in Eenrum” verder lezen

Tot hier toe…

Het is stampvol in de pas gerestaureerde Molukse kerk in Appingedam. Ik mag hem heropenen. Wat is het hier mooi geworden! De naam van deze kerk is Eben Haëzer. En die naam kan niet treffender. Een motto voor een volk dat onderweg is. Dat de hutkoffer bij de deur heeft staan, om altijd klaar te zijn voor een plotseling vertrek. 

Officiële opening in 1960 door dominee Samuel Metiarij / Reproductie foto: Omke Oudeman

“Tot hier toe…” verder lezen

Weg met de reservebank

Noem het rustig eenzijdig. We hebben allemaal zo onze eigen tunnelvisie. Voor de man met de hamer is elk probleem een spijker. En zelf heb ik zoveel jaar rondgelopen in de wereld van werk en inkomen (CNV, Divosa) dat ik werkloosheid zie als de moeder van alle problemen. Wie werkt heeft ritme, heeft collega’s en meer geld te besteden dan wie niet werkt. Wie geen werk heeft is statistisch minder gelukkig en minder gezond. Deze week las ik in de krant dat wie werkt zelfs gelukkiger is in de lieftde! En allerlei maatschappelijke problemen – op het gebied van leefbaarheid, armoede, veiligheid – vertonen een opvallende samenhang met wat ze in de statistieken sjiek de ‘arbeidsparticipatie’ noemen.  


“Weg met de reservebank” verder lezen

Religieus erfgoed verdient een strategie

En langs het tuinpad van m’n vader zag ik de hoge bomen staan. Ik was een kind, hoe kon ik weten dat dat voorgoed voorbij zou gaan?”

Voor de verandering zing ik, aan het begin van mijn toespraak. Ik vind het een ontroerend lied. Ik weet niet of er iemand nostalgie treffender onder woorden heeft gebracht dan Wim Sonneveld met ‘het dorp’. Het was al lang een hit geweest, toen ik het als kind leerde kennen als achtergrondmuziek in een televisiereclame tegen het slopen van monumenten. (“Het is nog niet voorbij, maar we moeten wel verdraaid zuinig zijn op onze monumenten. En eerst tot tien tellen voor we gaan slopen.”)

De kerk bij Den Horn, foto: Stichting Oude Groninger Kerken
“Religieus erfgoed verdient een strategie” verder lezen

Noorderlicht: prachtig!

De wethouder was verhinderd. Daarom mocht ik een bus vol fotografen verwelkomen, voorafgaande aan de opening van Noorderlicht, waar hun werk hangt. Ik hield een haastig geïmproviseerd Engels toespraakje. Daarna werd het leuk.

Foto’s van Wanda Tuerlinckx

Ik raakte in gesprek met Wanda Tuerlinckx, een Belgische fotografe. Zij vertelde me dat ze robots fotografeert. Japanse robots die opvallend sterk lijken op echte mensen. “Noorderlicht: prachtig!” verder lezen

Vier jaar en geen dag langer!

Ze kwam me vanmiddag haar boek aanbieden. En doordat ik even slecht op de tijd lette, zat ze ook nog een half uur op me te wachten. Maar ‘Ruim Leven’, het nieuwste boek boek van Bo Scheeringa, is een groot cadeau. En wie weet, ook een probaat medicijn.

Eén van de prachtige foto’s uit het boek van Bo Scheeringa

“Vier jaar en geen dag langer!” verder lezen

Een sterke vrouw, wie zal haar vinden?

Historisch onderzoek. In het Dagblad van het Noorden stond op 1 maart 2005 een artikel met een interessante kop: ‘Ik wil desnoods wel voor nop besturen’. Dat prikkelt – zoals een goede kop behoort te doen – de nieuwsgierigheid. Want dat iemand wil besturen is natuurlijk al mooi meegenomen. Maar dan ook nog voor nop… Dan moet je wel uit bijzonder hout gesneden zijn.

Greetje de Vries legt de verplichte eden af

En dat is ook zo. Want de kop stond boven een interview met Greetje de Vries. “Een sterke vrouw, wie zal haar vinden?” verder lezen

Een bijeenkomst met orkaankracht

De bladeren vallen. En hoe! Toen ik vanmorgen naar Den Haag reed, was de Afsluitdijk een aparte gewaarwording. En in Noord-Holland waaiden de takken uit de bomen over de snelweg. In Duitsland was er orkaankracht. Het hele treinverkeer werd stilgelegd, niet alleen rond de Friesenbrücke! Gelukkig scheen de zon al weer op mijn terugweg naar Groningen. En hoewel we ons even zorgen maakten: niemand van de aanwezigen in de Statenzaal heeft zich door het weer laten weerhouden.

Foto: Transport Online

“Een bijeenkomst met orkaankracht” verder lezen