Dag Bert

We vonden dat de foto een beetje mislukt was. We waren ook iets te lacherig, want het was een rare toestand. Het was begin april. We wisten al dat Bert naar Midden- Drenthe zou gaan. Maar voor zijn laatste weken in Zuidhorn moest hij perse nog officieel worden herbenoemd. Hij kwam naar mijn kamer om de eed af te leggen. Geen plichtplegingen, maar wel een eed. Vijf minuten werk en een kop koffie.

We maken bij die gelegenheid ook altijd een foto. Maar Bert stond verkeerd: achter Berts rechteroor hing een groot schilderij van een ‘Mens-erger-je-niet’-bord, dat op mijn kamer hangt. Totaal niet plechtig! De foto werd afgekeurd. Maar nu, achteraf gezien, vind ik ‘m juist mooi en typerend. Want ‘Mens erger je niet’ had zomaar de lijfspreuk van Bert Swart kunnen zijn.

Als Bert ergens binnenkwam werd het op slag een beetje lichter. Hij straalde warmte uit, en vrolijkheid. Hij sloeg je op je schouder, maakte een grapje. Hij brak het ijs. Met hem erbij leek alles wat moeilijk was ineens een stukje makkelijker. Omdat hij aardig was, ontspannen en humoristisch. Maar ook omdat hij slim was en de dingen snel doorzag. Omdat hij een feilloos gevoel had voor het juiste woord op het juiste moment. En vooral omdat hij oprecht geïnteresseerd was in mensen. In álle mensen. Van koningin Máxima tot de jongste basisschoolkinderen hier in Zuidhorn. Ze waren hem allemaal even lief.

Nu is hij er niet meer. En daarom is het vandaag niet licht en vrolijk. Maar we kunnen deze dag tóch wat lichter maken door samen herinneringen op te halen aan deze bijzondere man. Mijn eerste herinnering aan Bert dateert al van lang geleden. Wij waren met ons gezin op Schiermonnikoog. Onze kinderen waren nog piepklein. Ineens riep mijn vrouw Ruth: ‘Hé Bert!’ Dat bleek de burgemeester te zijn, zomaar ‘in het wild’!

Ik kende hem toen nog niet, maar hij en mijn vrouw kenden elkaar wel. We kwamen het eiland niet af zonder dat hij ons zijn werkkamer had laten zien. Hij vertelde ons bijna stuiterend van enthousiasme hoe geweldig hij het vond om burgemeester te mogen zijn van Schiermonnikoog. Ik was verbaasd. Want Schiermonnikoog stond niet echt bekend als een makkelijk bestuurbare gemeente. Maar Bert had het er enorm naar zijn zin, vertelde hij. In de tussentijd braken onze kinderen zijn werkkamer af. Maar dat vond de burgemeester helemaal niet erg. Minder erg dan ik, in ieder geval. Hij bleef al die tijd even opgewekt en enthousiast. 

We maakten opnieuw kennis toen ik als commissaris van de Koning terugkwam in Groningen. Bert was nog steeds burgemeester. Maar nu van Zuidhorn. En het aardige was dat hij daar precies even enthousiast over was als over Schiermonnikoog. Ook hier paste hij als geen ander. Ook hier deed hij zijn werk met enorm veel plezier. Zonder dikdoenerij. 0% formaliteiten. 100% Bert. Het liefst midden tussen de inwoners van Zuidhorn. Zo goed als hij was voor Schier, zo goed was hij ook voor Zuidhorn.

Sommige mensen zijn zo goed in hun vak, dat je daardoor denkt dat het makkelijk is. Talloze mogelijke spanningen of problemen loste Bert al op voordat ze ontstonden. Door zijn plezierige houding, zijn tact en zijn buitengewone sociale vaardigheden. Hij zette zich enorm in voor Zuidhorn. Altijd samen met anderen. Met het college en de raad. Maar vooral samen met de inwoners. Vaak een beetje onorthodox.

Zoals bijvoorbeeld de volksraadpleging over het Middag-Humsterland, die er op zijn initiatief kwam. De inwoners mochten zelf aangeven of ze na de herindeling wilden horen bij de nieuwe gemeente Hoogeland of bij het Westerkwartier. Hij was wel blij dat de uitkomst het Westerkwartier was. Want hij hield van het Middag-Humsterland en hij vond het prachtig dat het, met dank aan Winsum, bij Zuidhorn zou horen.  

Op allerlei manieren is Zuidhorn goed geweest voor Bert Swart. En Bert Swart was goed voor Zuidhorn. Zo’n burgemeester willen we allemaal wel. Dus ik snapte de voorkeur van Midden-Drenthe. En wat vond ik het mooi voor Bert dat ze hem daar graag wilden hebben. Zuidhorn gaat op in iets groters. En Bert gaat iets nieuws doen. We gunden het hem allemaal.

Het is anders gelopen. Totaal anders hadden we ons Berts vertrek uit Zuidhorn voorgesteld. De wereld is een beetje minder vrolijk geworden, nu hij hier niet meer is. Maar als we ons best doen, horen we hem nog lachen. Laten we ons daar maar aan warmen. En aan de onvergetelijke herinneringen aan deze geestige, betrokken en lieve man. Een prachtig mens.

Ik hoop dat die herinneringen op de lange duur het allerergste gemis en verdriet wat zullen verzachten. Vooral voor jullie: Paula, Peter en Nienke, familie en vrienden van Bert. Dankjewel Bert, voor wie je was en voor wat je voor ieder van ons hebt betekend.

Bij de herdenking van burgemeester Bert Swart, Zuidhorn, 4 juli 2017

 


Eén gedachte over “Dag Bert”

  1. Mooi gesproken, onze ervaring met burgemeester Swart was ook uitermate positief. Hij kwam de laatste jaren bij ons in Visvliet bij het carbid schieten kijken en doen. Onze jongens 19, 22 en 24 vonden dit geweldig! De burgemeester aan het carbid schieten….. super! Het was een mensen mens, en waardig mens die wij allemaal erg zullen missen.
    Groetjes Sieta de Wit – Koenes
    Oude dijk 2
    Visvliet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *