In tijden van nood leert men zijn burgemeester kennen

In Weststellingwerf zochten ze een nieuwe burgemeester. Daar was een mooie profielschets voor gemaakt. Wie wel eens profielschetsen leest (ik ben zelf een liefhebber van het genre) kent de bestelling: het spreekwoordelijke schaap met de vijf poten. Dat was in Weststellingwerf niet anders. De nieuwe burgemeester moest een verbinder zijn. Iemand die mensen mee kan krijgen. Hij moest integer zijn. En herkenbaar en stressbestendig natuurlijk. Weststellingwerf wilde een toegankelijke, zichtbare persoonlijkheid. Maar dan wel weer met een luisterend oor, veel energie en creativiteit. De burgervader (of –moeder) moest doelbewust en resultaatgericht zijn, in het dagelijks leven, maar zeker ook kordaat in crisissituaties.

Foto: Eemsbode

Je kunt de lat maar beter hoog leggen! En dat deden ze dus, daar in Fryslân… Je zou haast zeggen: veel te hoog. Want wie voldoet er nu aan al die kwalificaties? Je begint met een profielschets en dan solliciteren er tot je schrik gewone mensen. Maar de Stellingwervers hadden geluk. Want bij hen solliciteerde André van de Nadort. Hij kwam en zag en overwon. 

Aan de bak

Dat verbaast me niks. Ten Boer was de eerste burgemeesterspost voor André. Meestal is dat even zoeken. Maar het was bij hem vanaf het begin of hij ervoor gemaakt was. Burgemeester: het klinkt mooi, maar het is echt niet eenvoudig om het te zijn. Want niet alleen in Weststellingwerf wordt veel van de burgemeester gevraagd. De lat ligt overal hoog. Ook in Ten Boer. André kwam daar in de bijzondere constructie terecht: een gemeente met een eigen bestuur die de gemeenteambtenaren leende van de Gemeente Groningen. Vergaande samenwerking dus. In vakkringen heet dat het ‘Ten Boer – model’. 

Dat lijkt makkelijk. ‘Ik wens u veel personeel’ is niet voor niets een oude Joodse verwensing. Maar geen personeel heeft niet alleen maar voordelen. Hoe krijg je de belangrijke dingen gedaan? Hoe word je prioriteit bij die grote buurgemeente? Maar schrikte André niet af. Integendeel, hij vond het getuigen van lef, dat een gemeente als Ten Boer een dergelijke samenwerking aandurfde. En hij keek ernaar uit zijn aandeel daarin te leveren. Ten Boer is geen grote gemeente. Maar de uitdagingen die op het pad van de nieuwe burgemeester kwamen, waren wél groot. In de afgelopen jaren kon André volop aan de bak. De aardbevingen. De bestuurskracht. De gemeentefinanciën. 

Met de problematiek van de aardbevingen natuurlijk op de eerste plaats. Daarin speelde André een heel belangrijke rol. Freek de Jonge noemde eergisteren de burgemeesters in het aardbevingsgebied de ´cipiers´. En daarmee deed hij geen recht aan de rol van burgemeesters als André van de Nadort. Voor alles maakte hij zich sterk voor de inwoners van Ten Boer en het verdere aardbevingsgebied. En zo groeide hij uit tot een boegbeeld. Een bestuurder waar mensen vertrouwen in hebben. En dat laatste is zo belangrijk in deze ingewikkelde kwestie, waarin mensen juist het vertrouwen in overheid en andere organisaties steeds kwijtraken. 

In het najaar van 2013 werd duidelijk dat Ten Boer het financieel niet droog hield. De financiele crisis zorgde ervoor dat de gemeente bleef zitten met bouwkavels bij Dijkshorn en Woldwijk. Toen daarop in één keer tien miljoen euro op moest worden afgeschreven, kreeg Ten Boer de artikel 12-status. Het duurde niet lang. Saneren vergt pijnlijke beslissingen. Maar het zal de scheidende burgemeester deugd doen dat hij vertrekt uit een gemeente met een gezonde financiële huishouding.

Ik vond op het internet een foto waarin de burgemeesters van Haren en Ten Boer met overgave het Grote Herindelingsspel speelden. Maar herindeling is geen spel. Centraal staat de vraag wat de inwoners van een gemeente van hun gemeente kunnen verwachten. André was zeer betrokken bij de rol van de ´eerste overheid´. Voortdurend hamerde hij er op dat de gemeente de inwoners moet dienen en niet andersom. Zo weinig mogelijk bureaucratie, korte lijnen, ook als Ten Boer straks deel uitmaakt van een grotere gemeente. Hij heeft het proces van de herindeling vakkundig en professioneel geleid. 

Voor de mensen

In Weststellingwerf vragen ze iemand die stressbestendig is, vooral in crisistijd. En dat heeft Van de Nadort bewezen. In februari 2012 dreigde de dijk bij Woltersum door te breken. Woltersum werd dagenlang landelijk nieuws. André’s rol in deze situatie is bijzonder gewaardeerd. Omdat hij van begin tot eind zijn gezicht liet zien. Omdat hij tussen en naast de mensen stond. Hen eerlijk informeerde en op de hoogte hield. In tijd van nood leert men zijn burgemeester kennen. André maakte indruk.

Hoe goed hij ook in crisissituaties zijn hoofd koel houdt, hij weet voor wie hij het doet. Hij is er voor de mensen. Met name dat laatste maakt van hem zo’n goede burgemeester. Vriendelijk, kalm, beheerst en op het eerste gezicht zachtaardig. Maar veel bestuurders en ambtenaren weten anders. Hij kan met zijn vuist op tafel slaan en heel fel uit de hoek komen. En meestal als hij vindt dat mensen onrechtvaardig of oneerlijk worden behandeld. Als André boos wordt, is het menens. En dan verandert er wat. 

Zo heeft André van de Nadort als burgemeester van een relatief kleine gemeente, grote invloed uitgeoefend. Binnen en buiten Ten Boer. Dat is goed geweest voor Ten Boer én goed voor de provincie Groningen. 

Nu gaat André naar Weststellingwerf. Vooruit dan maar. We gunnen het Fryslân en we gunnen het hem. Zo maakt hij het hele Noorden tot zijn thuis. Hij werkte immers niet alleen in Groningen, maar eerder ook al in Drenthe en Overijssel. En dat voor een jongen die zijn roots onder de rook van Dordrecht heeft. Stiekem ben ik daar, als geboren Dordtenaar, heel trots op. 

We laten hem dus met een beetje weemoed, maar vooral ook vol trots gaan. Weststellingwerf zocht een schaap met vijf poten. En dat krijgen ze ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *