Peter de Grote festival: bijna uitverkocht, jarig, onvergetelijk

Het hoort er een beetje bij. Je komt voor de muziek, maar bij het openingsconcert duurt dat altijd even. Dan moet je eerst een rijtje sprekers doorstaan. Sprekers die wijzen op de verdiensten van de organisatie. Sprekers die een introductie geven op het gebodene. Sprekers die de mensen en organisaties bedanken zonder wie dit festival ondenkbaar was geweest. Sprekers die tussen jou en de muziek instaan.

Foto: Rob Verhofstad
Zo stond ik gisteravond bij de opening van het Peter de Grote Festival. Ik kende mijn plaats. Tussen het publiek en de muziek in.  Toch was het goed om iets te vertellen over de betekenis van dit festival voor de muziek en voor Groningen.

Een bomvolle zaal. Het kan niet anders, dan dat een flink aantal van de aanwezigen de vakantieplannen op dit festival heeft afgestemd. Dat maakt het extra bijzonder dat zo veel mensen het festival bezoeken, om te beginnen met het openingsconcert. Een openingsconcert, dat tegelijkertijd ook een soort verjaardagsfeest is. Want dit jaar is het al weer twintig jaar geleden dat het eerste Peter de Grote Festival werd georganiseerd.

Daarmee is het niet meer overdreven om van een traditie te spreken. In een studentenstad wachten we meestal geen twintig jaar voordat we iets een traditie noemen. Het is ook een prestatie. Een prestatie om trots op te zijn.

Talent en ervaring
De kern van dit festival bestaat uit de combinatie van talent en ervaring. Het mooie van het Peter de Grote Festival is, dat we naast gevestigde namen ook talent in wording kunnen zien en horen. Ik aarzel trouwens bij dat woord: talent. Mochten mensen het woord associëren met ruwe diamanten: dat stadium zijn de musici die hier optreden al lang voorbij.
Het is natuurlijk geen toeval dat dit festival elk jaar in de zomervakantie plaatsvindt. Veel mensen geven in deze weken de voorkeur aan zonnigere bestemmingen. Maar praktisch of niet: de zomervakantie was noodzaak. Het conservatorium – ons conservatorium – begon twintig jaar geleden de met een summer school. Zo zouden een aantal topstudenten les kunnen krijgen van topmusici. Zowel de studenten als de topmusici waren natuurlijk alleen beschikbaar in de vrije zomerweken.

En als die topmusici dan toch hier waren, waarom zou je ze dan niet vragen om ook in de stad op te treden? En zo ontstond een festival met een eenvoudige en herkenbare formule. Een formule die aanslaat. Dit jaar zijn er meer dan 50 deelnemers aan de summer school, uit 15 landen. En de docenten staan natuurlijk in het programmaboekje van het festival: zij treden op.

Wie terugkijkt over de afgelopen twintig jaar, ziet dat veel musici terugkomen. Twintig jaar geleden speelde hier een meisje van elf. Ze speelde prachtig viool en kreeg de aanmoedigingsprijs van dit festival. Volgende week woensdag is ze hier weer terug. Simone Lamsma. Wat is ze groot geworden! De kenners hadden het indertijd goed gezien, zal ik maar zeggen!
Niet alleen sommige musici keren terug. Ook Rineke Smilde, die in 1997 met het Peter de Grote Festival begon, is er dit keer weer bij. Ze voegt samen met het academisch ziekenhuis, het UMCG, een loot aan dit festival toe: optreden tussen de bedden. Als je niet naar het festival kunt komen, komt het festival naar jou. Rineke Smilde heeft dit jaar ook een eigen onderdeel in de programmering. Ze heeft van de organisatie carte blanche gekregen om de zaterdagavond te vullen. Daarmee neemt de organisatie overigens geen enkel risico! Rineke heeft zich bewezen. En het belooft wat te worden!
Sneak preview
Ik zei al, het Festival is nauw verbonden aan ons conservatorium. Samen maken ze een traditie van beloften voor de toekomst. Zo tonen we eigen talent. En zo laven we ons aan talenten uit andere windstreken. We boffen maar. Wij, de inwoners van Noord-Nederland krijgen op dit festival een soort ‘sneak preview’. We maken kennis met het neusje van de zalm van morgen.
De bezoekers kunnen later van sommige musici zeggen, als ze in Carnegie Hall staan: ‘O, die heb ik al een keer gehoord op het Peter de Grote festival.’ En eigenlijk vond ik hem beter voor hij beroemd werd! Toch wel mooi om zoiets een keer achteloos te kunnen vertellen!

Onze stad en onze provincie gedijen bij festivals. Festivals trekken publiek. En festivals voegen enorm veel toe aan onze ´bruisfactor´. Ik ben nu ruim een jaar commissaris van de Koning in Groningen.Terug, nadat ik ruim tien jaar in het midden van het land heb gewoond en gewerkt. En toen ik terugkwam, ontdekte ik dat sommige festivals in die tien jaar een enorme vlucht hebben genomen. De stad is gegroeid. De festivals ook!

Ik denk bijvoorbeeld aan het Eurosonic Festival. Misschien een andere tak van sport, want het is popmuziek. Maar ook daar zuigt de stad zich mee vol. En ook daar leer je mensen kennen die met passie en talent muziek maken en die later pas beroemd worden. De stad zindert tijdens Eurosonic van de muziek, zoals dat nu bij het Peter de Grote Festival ook gebeurt. Er zijn ook een paar verschillen: het is geloof ik strijdig met de traditie van dit festival om de winnaar een bierdouche te geven!

Bijna uitverkocht

Als regio wil je graag bekend worden om de mooie dingen. Dat lukt niet altijd. De associatie tussen ‘Groningen’ en ‘aardgasbevingen’ is sterk. Ook vanavond. Het conservatorium is al tijden bezig met nieuwbouw. Nieuwbouw, zodat er meer studieruimte ontstaat. En alle opleidingen ook weer onder één dak zijn.
Deze operatie ondervindt fikse vertraging. Want de nieuwe bouwnormen, nodig om aardbevingsbestendige gebouwen neer te zetten, zijn niet misselijk. Niet erg helder ook, trouwens. En extra eisen kosten extra geld. En het blijkt niet eenvoudig om dat los te krijgen bij de veroorzakers van het extra risico.
We staan liever bekend als een streek waarin prachtige dingen gebeuren. Als een stad die het predikaat ‘city of talent’ volledig waarmaakt. Zoals deze dagen op het Peter de Grote Festival. Een festival met bijna uitverkochte concerten. Wees er snel bij!
Ik heb kunnen vaststellen dat de belangstelling voor de concerten die Peter de Grote in ons eigen provinciehuis organiseren erg groot is. Natuurlijk zie ik graag uitpuilende tribunes voor het politieke debat in de Statenzaal. Maar het festival wint! En ik ben hartstikke tevreden met deze belangstelling. Dit jaar wordt in het provinciehuis werk van Jacques Goudappel gespeeld. Het concert wordt gepresenteerd onder de naam ‘Het geheim van Groningen’.
Gelukkig is het Peter de Grote Festival beslist geen geheim van Groningen meer. Het is in twintig jaar een ‘pronkjewail’ geworden. De start gisteravond was voortreffelijk. De komende tien dagen worden onvergetelijk.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *