Als ik een hond was…

Een grote Nederlandse bank adverteert met de slogan ‘ondernemen is vernieuwen’. Dat klinkt als een dooddoener: natuurlijk is ondernemen vernieuwen. Maar zo’n slogan komt ineens tot leven als je een ondernemer ontmoet, die niet kan ophouden te vertellen hoe uniek en innovatief zijn of haar product is. Of als je een bedrijf binnenloopt, dat haast uit z’n voegen barst van activiteit, creativiteit en vernieuwing.

“Als ik een hond was…” verder lezen

Een toekomst voor oude kerken

Ademloos luistert de A-kerk naar Nicola Green. Historica en kunstenaar. En ‘keynote speaker’ op de conferentie van vandaag. Ze maakte kunstwerken van de ontmoetingen van religieuze leiders. En het wonderlijke is dat ze haar ook allemaal toelieten. De paus, de aartsbisschop van Canterbury, de Dalai Lama, de Amerikaanse opperrabbijn… Ze is een vrouw met een missie. Ze vindt het belangrijk om de wereldreligies in haar werk als gelijkwaardig te tonen. Met enige verwondering stelt ze vast dat dat nog niet eerder is gebeurd. En strijdbaar stelt ze vast dat de religieuze topleiders allemaal mannen zijn. 100%. En dat dat moet veranderen.

Nicola Green voor haar portretten van religieuze leiders

“Een toekomst voor oude kerken” verder lezen

Gouwe Ouwe

In mijn agenda staat: ‘50 jaar Groninger kerken.’ Dat is natuurlijk het understatement van de eeuw! Sommige van onze kerken zijn bijna duizend jaar oud. Toch viel het me niet meteen op.

Misschien komt dat doordat ik ben opgegroeid in de Noordoostpolder. Een polder waar de dorpen op doordachte, regelmatige afstanden van elkaar liggen. Een afstand volgens de maatstaf die bij de aanleg van de polder gangbaar was: de fiets. Alle dorpen liggen dus op fietsafstand, in een kring rondom Emmeloord.

“Gouwe Ouwe” verder lezen

Voorbeelden, dichtbij

Een paar honderd meter hier vandaan, in het Rijksarchief aan de Sint Jansstraat, gaven de Duitsers zich over. De Canadese luitenant-kolonel Jacques Dextraze speelde daarbij een hoofdrol. Hij overtuigde de Duitsers ervan dat verder vechten geen zin had.

Dodenherdenking op het Martinikerkhof, vanavond. Foto: Liesbeth van de Wetering, @Twitter

“Voorbeelden, dichtbij” verder lezen

Hub Oost-Groningen!

‘De aanhouder wint.’ Bij de Staatsloterij is het een twijfelachtige bewering. Maar als het ergens waar is, dan is het hier en vandaag. Bij de opening van de ‘Innovatie Hub Oost-Groningen’.

We danken dat aan een aantal mensen met een groot hart voor dit gebied. Mensen als André Heeres, Willem Jonker, Willem Foorthuis en Jakob Zwinderman, Aard Groen en Erik Heeres. Jeugdvrienden uit Pekela. Mensen die hier zijn geboren en daarna voor hun studie en carrière zijn uitgevlogen. Soms over de hele wereld.

Maar je kunt de jongens wel uit Pekela halen, je krijgt Pekela nooit uit de jongens. ‘Wat ons bindt, zijn Pekel en innovatie’, zegt Willem Jonker in het Dagblad van het Noorden. Want waar ze ook terecht kwamen, hun hart bleef bij Oost-Groningen. ‘Hier kom ik weg.’

“Hub Oost-Groningen!” verder lezen

Lid in de Orde van Oranje-Nassau

Het is de dag voor Koningsdag. De kenners weten dat dit de dag is waarop mensen met discutabele smoezen naar het gemeentehuis zijn gelokt om koninklijk onderscheiden te worden. 88 zijn het er dit jaar in onze provincie. Op een bevolking van een kleine 600.000. Dus, hoewel het woord ‘lintjesregen’ anders suggereert: een koninklijke onderscheiding krijgt niet iedereen. Het is behoorlijk exclusief. En het gaat zonder uitzondering om mensen die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor de samenleving.

De meesten van hen worden Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Vaak zijn dat mensen die al heel lang vrijwilligerswerk doen en waarvan mensen zeggen: die zouden ze nou eens een lintje moeten geven! En zo gaat dat ook, want een lintje komt niet zomaar uit de lucht vallen. Een koninklijke onderscheiding begint er mee, dat anderen het de moeite waard vinden om er een voor je aan te vragen. “Lid in de Orde van Oranje-Nassau” verder lezen

Coöperatie zonder kapsones

“Het is aan de Industrieweg in Noordhorn, achter het tankstation, bij het bordje ‘kantoor’. Parkeren kan voor de deur, of, indien vol, voor het fitnesscentrum aan de overkant van de straat.”

De instructies voor mijn bezoek verraden hetzelfde als het kantoorgebouw zelf: bij de Gebiedscoöperatie Westerkwartier hebben ze geen last van kapsones.

“Coöperatie zonder kapsones” verder lezen

‘Noorderlu’ in Saaxumhuizen

Stille Zaterdag in Saaxumhuizen. Alsof ze het verstilde karakter van deze dag voor Pasen willen benadrukken, zijn ze blauwe schimmen geworden. De ‘kerkgangers’ die beeldend kunstenaar Noor Agter maakte. Ze reizen rond in Groninger kerken. Maar het zijn kerkgangers uit Saaksumhuizen. Een meneer gaapt. Een oude man sukkelt langzaam in slaap. En in het midden van de groep zit een meisje dat omhoog kijkt.

Noorderlu. Een aantal van de ‘kerkgangers’ die beeldend kunstenaar Noor Agter maakte.

Zo heb ik als kind ook vaak in de kerkbanken gezeten. Omhoog kijken tijdens de preek om de ramen te tellen. Of de lampen. Of de pijpen van het orgel. Vooral de kleine zijn moeilijk: je slaat er al snel een over. In haar kan ik me verplaatsen. Maar de meeste kerkgangers – waaronder twee honden – kijken aandachtig omhoog naar de preekstoel. Zouden ze luisteren? Het zijn ‘Noorderlu’, zoveel is zeker. Maar hun gedachten zijn voor toeschouwers een raadsel. “‘Noorderlu’ in Saaxumhuizen” verder lezen