De dag na Ban Ki Moon

Het leek gistermorgen op de ontvangst van een staatshoofd. Oud-secretaris-generaal Ban Ki Moon van de Verenigde Naties had dan ook overnacht op het koninklijk paleis. En hij werd met een motorescorte pijlsnel langs de files naar Groningen vervoerd. Dat gebeurt niet elke eredoctor!

‘Mijn eerste sinds mijn pensionering’, grapte de jonge doctor (74)

Vakmensen, die motoragenten. Want ze zorgden ervoor dat Ban veel vroeger aankwam dan wij hem verwachtten. Ik stond nog in alle rust mijn schoenen te poetsen, toen een gealarmeerde stem uit mijn telefoon kwam: ‘ze zijn er al over tien minuten!’ Gelukkig had Ruth haar fiets niet nodig, want lopen was ineens geen optie meer. Maar het ging goed. Toen de escorte het Academieplein vulde, stonden de rector, de burgemeester en ondergetekende klaar voor een heuse protocollaire ontvangst.

Speciaal? ‘Mijn eerste sinds mijn pensionering’, grapte de jonge doctor (74), die thuis al een stuk of dertig eredoctoraten heeft liggen. Maar Ban Ki Moon kwam niet alleen voor het eredoctoraat. Hij wilde hier ook zijn om het VN Global Centre of Excellence on Climate Adaptation (GCECA) te openen. Gevestigd in Groningen en Rotterdam.

Wind en waterstof

Vandaag was ik weer in de Martinikerk, waar gisteren het eredoctoraat werd uitgereikt. Ik sprak vandaag op het prestigieuze waterstofsymposium ‘Wind meets gas’ en keek terug op de plechtige gebeurtenissen van gisteren.

Groningen heeft alle belang bij klimaatadaptatie. Al is het maar omdat we een kustprovincie zijn, en horen bij de laaggelegen delen van Nederland. Overstromingsgevaar is voor ons niet nieuw. Ban Ki Moon vertelde me gisteren dat hij onze koning nog kende uit de tijd dat hij prins was en indruk maakte met watermanagement. Typisch Nederlands. We zijn ook in Groningen al sinds de middeleeuwse monniken bezig land te veroveren op de zee. Met wisselend succes. We bouwden wierden en dijken. En we betreurden doden bij overstromingen. We horen in alle opzichten bij de lage landen. En we weten ons bedreigd door de zeespiegelstijging. De helft van ons land ligt al onder de zeespiegel. En dat wordt meer, nu de temperatuur waarschijnlijk met 1,5 graden Celsius (waarschijnlijk meer) zal stijgen.

De weg naar Parijs loopt via Groningen.

Groningen – bovenop het grootste gasveld van West-Europa is ook om een andere reden een geschikte plek voor het symposium van vandaag. Nederland genoot zo’n 50 jaar van overvloedig en goedkoop aardgas. Onze hele maatschappij draait erop. Groningen aardgas is de standaard voor alle cv-ketels en fornuizen, hier en in landen om ons. De actuele situatie is bekend. Want helaas leidde de winning van aardgas tot aardbevingen, schade, onveiligheid en getraumatiseerde inwoners van onze provincie. Het werd van een groot geschenk tot een groot probleem. En er zijn goede redenen om de winning te beëindigen.

Vandaag gaat over een samenleving met duurzame energie. Over concrete plannen om de CO2-uitstoot te verminderen. Om het klimaat te redden. Over de energie die overvloedig aanwezig is, maar meestal niet in een vorm en op een plaats waar je er wat mee kunt. Precies daarvoor is Groningen interessant. Met de Eemshaven. Met het startpunt van de uitgebreide aardgasinfrastructuur, de ‘gasrotonde’. En als natuurlijke habitat voor een grote gemeenschap van energiedeskundigen op alle niveaus. Als het hier niet kan, kan het nergens. De weg naar Parijs loopt via Groningen.

Meer is beter

De aanwezigen duiken de diepte in. Ik houd een warm pleidooi voor meer windenergie op zee, betere infrastructuur, de inzet van waterstof, ook als grondstof in de chemie. En ik dring aan op enthousiaste samenwerking. De deskundigen die na mij spreken maken het concreet. Vertegenwoordigers van grote bedrijven presenteren hun investeringsplannen. Wetenschappers laten zien wat er moet en wat er kan. Kernsamenvatting: meer is beter. Een enorme uitbreiding van de hoeveelheid wind op zee. Het is onontkoombaar als we de klimaatverandering willen keren. En er bestaan gelukkig veel ambities en concrete plannen. De techniek is er. En de ‘businesscases’ beginnen te kloppen. Het symposium barst van de ambitie om dingen voor elkaar te krijgen. Jazeker, het is een enorme opgave. Maar als we alles op alles zetten, komen we een eind.

Terwijl ik zit te luisteren, denk ik nog even terug aan gisteren. De toespraak van Ban Ki Moon in dezelfde kerk. Hij riep ons op tot handelen. ‘Laten we iets goeds doen voor de volgende generatie.’ zei hij. ‘Wij zijn de eerste generatie die de armoede kan beëindigen. En we zijn de laatste generatie die de klimaatverandering een halt toe kan roepen.’ Ik vraag me af wat hij van het symposium van vandaag zou vinden.

Eén gedachte over “De dag na Ban Ki Moon”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *