De vriendelijkste pitbull die ik ken


Het was een echte gewetensvraag. Het was januari 2017 en burgemeester Rika Pot had haar vertrek aangekondigd. Daarom was ik naar het stadhuis in Appingedam gekomen om met de fractievoorzitters te bespreken hoe het verder moest. “Waarom kiest u er eigenlijk voor om een waarnemer te benoemen voor onbepaalde tijd? Stuurt u daarmee niet aan op een herindeling?” Dat laatste was bepaald niet onomstreden. En iedereen vond dat dat besluit toch echt aan de gemeenteraad van Appingedam was. Ik gaf het antwoord dat ik er rekening mee hield dat de raad zou besluiten Appingedam op te laten gaan in een nieuwe gemeente. En als er geen herindeling zou komen, zou er alsnog een kroonbenoemde burgemeester komen.

Anno Wietze Hiemstra in mooi Appingedam. Foto: Dagblad van het Noorden.

Talent

Het werd Anno Wietze Hiemstra. Bij zijn beëdiging, op de ‘burgemeesterssteen’, buiten, naast het Stadhuis, zoals het hoort in Appingedam, sprak ik van een ‘historisch moment’. Voor hem en voor Appingedam. Want het kon immers zo maar zijn dat hij Anno Wietze laatste is die deze eer te beurt valt als burgemeester van Appingedam. Ik hield een slag om de arm, maar om de verkeerde reden. De vraag of Appingedam zou herindelen. Ik hield geen rekening met een vertrek, nog vóór de herindeling.

Waarom zou ik ook? Want Anno Wietze, tot dan toe wethouder in Hoogeveen, leek gemaakt voor de de profielschets die de raad van Appingedam opstelde. Die zocht een vitale, gedreven en betrokken burgemeester. Een verbinder en strategische denker. Met politiek- bestuurlijke ervaring. Die boven de partijen en tussen de mensen staat. Die zich sterk maakt voor alle Damsters. En die opkomt voor de belangen van Appingedam in de regio, in de provincie en daarbuiten.

Sommige mensen blijven dat voor altijd. Een talent. Een belofte.

Anno Wietze werd in 2013 uitgeroepen tot ‘politiek talent’ van het jaar. Mensen roemden zijn bezieling, geestdrift en uithoudingsvermogen. En het Dagblad noemde hem een ‘hoogvlieger’. Anno Wietze was toen 35. Mooi dat je op die leeftijd trouwens nog kan worden gezien als talent.

Sommige mensen blijven dat voor altijd. Een talent. Een belofte. We zijn nu zes jaar verder Anno Wietze is het het stadium van talent inmiddels royaal voorbij. Twee jaar, 4 maanden en 21 dagen geleden begon hij als burgemeester. En in die 873 bewogen dagen heeft hij zich voluit bewezen.

Twee banen

Ik vermoed dat hij de meeste dagen van deze periode eigenlijk twee banen heeft gehad. De eerste baan is die van ´gewoon´ burgemeester. Je leidt de vergaderingen van het college. Je beheert je portefeuille. Je zit de raad voor. Je bereidt dat allemaal voor en zorgt er voor dat de besluiten worden uitgevoerd. En verder: werkbezoeken afleggen, honderdjarigen en langgetrouwden thuis opzoeken. Zichtbaar zijn op al die momenten dat mensen het op prijs stellen dat de burgemeester er is.

De meeste burgemeesters hebben hier een dagtaak aan. Helemaal als hun gemeente ook nog gaat herindelen. Want dan moet er veel worden voorbereid en zijn er veel beslissingen samen met het managementteam nodig.

Zijn tweede baan hield direct verband met de geografische ligging van de gemeente Appingedam. Namelijk in de kern van het aardbevingsgebied. De hoek waar de klappen vallen. De prijs voor een halve eeuw gaswinning wordt in deze regio betaald. Hij bezocht mensen thuis. Met schade aan hun woning. Met scheuren in hun vertrouwen. Hij bezocht mensen die vermoedden dat ze in een acuut onveilige woning woonden.

Gewapend met vuistdikke stapels papier, die hij van achter naar voren kende.

Hij sprak ontelbaar veel mensen, om ze te helpen. Om ze te gidsen door het oerwoud van regels, regelingen en voorwaarden die zijn ontstaan sinds 2012, de klap in Huizinge. Om ze in contact te brengen met de Commissie Bijzondere Situaties, om ze de kans te geven weer verder te kunnen met hun leven. Hij legde onvermoeibaar uit, in kerkzalen, in dorpshuizen, aan keukentafels en op straat in Opwierde-Zuid wat haakse Haagse bochten betekenen in het leven van Damsters.

En al die gesprekken nam hij mee naar de vele bestuurstafels, waar hij uitgroeide tot het regionale gezicht van de versterkingsoperatie. Bij de ministers, bij de NAM, bij Staatstoezicht op de Mijnen, de TCMG, de NCG, bij het CVW. En al die clubs waar hij in Hoogeveen nog nooit van had gehoord.

Pitbull

En hij ontwikkelde zich zo tot een gewaardeerde en gevreesde gesprekspartner namens de regio. De vriendelijkste pitbull die ik ken. Maar zeldzaam taai, gedegen en onverzettelijk. Gewapend met vuistdikke stapels papier, die hij van achter naar voren kende. Vaak ook nog in staat om aan zijn collega’s de inhoudelijke richting aan te geven als de frustratie bij ons van de vloer was te scheppen. En altijd ook in staat om over zijn eigen vermoeidheid en soms ook woede heen te stappen als dat in het belang was van de inwoners van het aardbevingsgeied.

Zouden ze hem nog kennen op het gemeentehuis van Appingedam?

Veel mensen doen hun best. Maar alleen de groten blijken besluitvaardig als de druk hoog oploopt. Anno Wietze bleek een grote. Zeker toen de versterkingsoperatie dreigde stil te vallen, toen de nationaal coördinator Hans Alders ermee ophield, toen minister Wiebes de pauzeknop wilde indrukken – toen, kortom, het voor veel mensen onduidelijkheid troef was, toen wees Anno Wietze ons aanhoudend en indringend de weg om uit deze impasse te komen. In vele en lange telefoongesprekken. In voorbesprekingen. In regiovergaderingen. En aan de onderhandelingstafel.

Het bracht hem zo vaak bij ons op het provinciehuis en op het ministerie van EZK, dat ik me wel eens zorgen maakte. Zouden ze hem nog kennen op het gemeentehuis van Appingedam? Maar telkens als ik daar kwam, leek dat ook dik in orde. Every inch de burgemeester.

Schoonlo

En nu, na 873 dagen, komt daar een einde aan. Verlaat hij het prachtige Appingedam. Het Appingedam waar hij in korte tijd mee vergroeid is geraakt. Het Appingedam waar nog zo veel te doen is. Nee, van mij had dat zeker niet gehoeven. Want mijn stellige indruk is dat de inwoners van Appingedam in jou een goede waarnemend burgemeester hadden. Hij begon als politiek talent. En neemt afscheid als een gelouterde burgemeester.

Het is een valse tegenstelling, die tussen goede buur en vriend.

Aa en Hunze dus. Ik snap de keuze heel goed. Het burgemeesterschap past Anno Wietze als een jas. Aa en Hunze is twee keer zo groot als Appingedam, dus het is een mooie stap. En in Drenthe liggen zijn ‘roots’. De afgelopen tijd zijn Jurien en hij verhuisd naar het prachtige Schoonlo, gemeente Aa en Hunze. En als dan de gemeente waar je woont een burgemeester zoekt, is het begrijpelijk dat je daar tenminste over nadenkt. En met succes. Toen je me vertelde dat hij het een moeilijke keuze vond, maar wel ging solliciteren, wist ik eigenlijk al dat hij het ging worden. We waren blij dat Appingedam een burgemeester kreeg die zo leek op de profielschets. Maar er blijken meer profielschetsen te zijn, waar Anno Wietze in beschreven wordt.

Een geluk bij een ongeluk is, dat de gemeente Aa en Hunze hier niet ver vandaan ligt. Het is een valse tegenstelling, die tussen goede buur en vriend. We blijven in de buurt. We maken ons druk om dezelfde windmolenparken. De grote wegen lopen van Drenthe naar Groningen. En omgekeerd. En dan helpt het als je van elkaar weet hoe je er in zit, elkaars achtergronden kent en elkaars taal spreekt. En waardering hebt voor elkaars onverzettelijkheid. Opgedaan in zo’n beetje de taaiste materie die we in Nederland kennen. Het bevingsdossier.

Beste Anno Wietze,

Bij je installatie destijds, op de burgemeesterssteen, vertelde de voorzitter van de gemeenteraad wat je moest doen om een goede burgemeester van Appingedam te worden. Je moest op een steen worden ingezworen. Je moest een slok water drinken uit het Damsterdiep. En je moest te voet langs de hele gemeentegrens lopen.

En de grenzen verkennen. Die van je eigen gemeente. En die van jezelf. En van anderen.

Ik heb je wel eens gevraagd of je dat allemaal gedaan had. Een misplaatste vraag natuurlijk, want het is zonneklaar dat het symbolisch bedoeld is. Je moest op die steen voor iedereen zichtbaar zijn. Er diep ingaan: niet een slok maar kopje onder. En de grenzen verkennen. Die van je eigen gemeente. En die van jezelf. En van anderen.

Dat allemaal – en nog meer – heb je in de afgelopen jaren laten zien. Ik wil je van harte bedanken. Voor je betekenis voor Appingedam, voor Groningen en voor het vertrouwen dat mensen kunnen hebben in het openbaar bestuur. En ik wens Aa en Hunze en jou alle geluk met elkaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *