Geen gratis snoep

Ik kom altijd graag naar Stadskanaal. Al van jongs af aan. Dat zit zo: bij mij thuis kregen we eigenlijk nooit snoep. Dat was slecht voor onze tanden, vond mijn moeder. Persoonlijk zag ik dat genuanceerder. Maar op een dag vertelde ze dat we op bezoek gingen bij Tante Anna in Stadskanaal, omdat daar iets bijzonders ging gebeuren. “Je gaat met een papieren lamp langs de deuren, zingt een liedje en dan geven de mensen je een snoepje.”

Gratis snoep! Ik kon mijn oren niet geloven. In Stadskanaal bleek dat gewoon te bestaan. Ik kon niet wachten om terug te gaan! En sindsdien ben ik vaak terug geweest. Bij verjaardagen of logeerpartijen, bij mijn tantes en ooms, neefje en nichtjes. Daarna als wethouder van Groningen, onder andere belast met de ‘stadsbezittingen’, waaronder het Stadskanaal. En nu als commissaris van de Koning.

Ik kom hier altijd graag. Maar dit bezoek aan Stadskanaal had ik graag nog even iets langer uitgesteld. Dit afscheid komt eerder dan de bedoeling was.

Nog veel beter

Ruim acht jaar geleden werd Baukje Galama beëdigd in hetzelfde Geert Teis theater waar ze zelf nu afscheid neemt. Met een dubbel gevoel, zegt ze. En dat komt door het akelige nieuws van het overlijden van haar collega Pieter Smit. Zelf sta ik daar aan het begin van mijn toespraak ook bij stil. Maar met dat verdriet in gedachten luiden we vandaag Baukje uit. Hoewel het verdriet de dagen kleurt, heeft zij een feestelijk afscheid verdiend.

Maar Baukje kon haarfijn uitleggen wat haar bezielde.

Vanaf het mooie Vlieland vertrok ze naar Stadskanaal. Een Friezin die in ‘het Groningse’ wil werken, zoals ze het zelf toen noemde. Mensen vroegen: “Wat bezielt je?!” En ze confronteerden haar met de spookbeelden over de Veenkoloniën. Het is er toch armlastig en mistroostig?

Maar Baukje kon haarfijn uitleggen wat haar bezielde. Ze had oog voor het prachtige gebied. En voor de kwaliteit van leven hier. Stadskanaal heeft alles te bieden betoogde de nieuwe burgemeester. Van een ziekenhuis en een eigen theater tot onderwijsinstellingen en een ruim winkelaanbod.

Daar bleef het niet bij. Want Stadskanaal kon nog veel beter. Vestiging van bedrijven en meer werkgelegenheid. Dat waren de speerpunten bij haar komst. En daar heeft burgemeester Galama zich steeds voor ingezet.

Ondernemend

Ze werd ook vanmiddag geroemd om haar uitstekende contacten met het bedrijfsleven. Een ‘ondernemende burgemeester’ werd ze genoemd door de voorzitter van de ondernemersvereniging. En ze wist dat bedrijven niet zomaar ergens neerstrijken. Daar moet je veel voor doen. Ze zette zich daarom consequent in voor een goed vestigingsklimaat voor bedrijven. Het moet een fantastisch moment voor Baukje zijn geweest toen Stadskanaal in 2013 werd uitgeroepen tot de MKB-vriendelijkste gemeente van Noord Nederland. En het bleef niet bij predicaten alleen. Ze zorgde er ook voor dat er werd geïnvesteerd in Stadskanaal. Eind vorig jaar nog, openden we samen nog een groot zonnepark in Stadskanaal.

Maar Baukjes focus lag zeker niet uitsluitend op economie en bedrijven. In 2017 zette ze zich in om de uitzetting van Alpha Bangoura te voorkomen. En met succes. Haar dringende verzoek aan staatssecretaris Dijkhoff kreeg gehoor en na zestien jaar onzekerheid kreeg meneer Bangoura te horen dat hij definitief bij zijn vrouw en kinderen in Stadskanaal mag blijven.

Burgemeester Galama heeft zich ook krachtig ingespannen om een vorm van economie tegen te gaan. De handel in drugs en de illegale wietteelt. In Stadskanaal geldt al jaren een harde aanpak van drugshandelaren en wiettelers. Galama schroomde niet om de mogelijkheden van de Wet Damocles te benutten en sloot panden waarin een hennepkwekerij of drugs was aangetroffen.

Hooi op de vork

In november spraken we elkaar na de jaarlijkse burgemeestersdag. Het was een regulier bijpraatgesprek, maar ze zag er moe uit. Ze vertelde dat ze dat ook was. Twee collegeleden waren langdurig ziek. De burgemeester moest veel dossiers op je nemen naast de reguliere burgemeestersportefeuille. En ze versleet er aan.

Iedereen die Baukje Galama een beetje kent, weet dat ze niet vies is van hard werken. Ze hebt een enorme werklust en neemt graag veel hooi op haar vork. Mensen bewonderen haar om haar grote dossierkennis.

Inhoudelijk is Baukje ijzersterk. Een perfectionist die ook hoge eisen stelt aan haar omgeving. Iemand die zichzelf niet ontziet en soms haar omgeving ook niet. Iemand die bewonderd wordt en soms ook een beetje gevreesd. Zeer toegewijd aan de belangen van Stadskanaal.

Ze wist als geen ander dat er niet zoiets bestaat als gratis snoep.

Toen ze in 2015 werd herbenoemd, gaf de gemeenteraad haar daarom lovende kritieken. Ambitieus, koersvast, inhoudelijk en altijd gericht op de belangen van Stadskanaal. Zo was Baukje in het herindelingsdossier. Zo was ze in de tumultueuze geschiedenis rondom het Akkoord van Westerlee. Zelfs de schrijvers van het snoeiharde rapport ‘Kört veur de kop’, waarin de teleurstellingen na het Akkoord van Westerlee recht en hoekig werden verwerkt, gaven haar het compliment dat ze haar nek uitsteekt in het zoeken van samenwerking met ondernemers. Dat ze steeds de link met het bedrijfsleven in de gaten houdt. Ze wist als geen ander dat er niet zoiets bestaat als gratis snoep. Zelfs niet in Stadskanaal!

Na ons gesprek begin november hielden we contact. En toen ze eind november een week vrij nam, werd dat intensiever. Uiteindelijk gaf ze in februari aan dat je er een punt achter wilde zetten. Het harde werken had zijn tol geëist en ze was genoodzaakt te kiezen voor haar gezondheid. Dat is de afloop die niemand wilde, maar die onvermijdelijk werd. Stadskanaal verliest daardoor een deskundige en toegewijde burgemeester.

Grönnens Laid

Bij Koninklijk Besluit van 1 april werd aan haar eervol ontslag verleend met dank voor als burgemeester bewezen diensten. Soms is dat een cliché, dat van die bewezen diensten. Maar hier in Stadskanaal staat Baukjes bijdrage aan de gemeenschap voor iedereen vast.

Zo Gronings dat Geert Teis haar heeft beschreven in ons volkslied. En terecht!

De Friezin die naar Groningen ging. Was dat destijds nou zo’n vreemde move? Ik denk het helemaal niet. Acht jaar na haar benoeming zijn we vandaag opnieuw bijeen in het theater dat is genoemd naar de schrijver Gerhard Willem Spitzen, beter bekend onder zijn pseudoniem Geert Teis Pzn, een anagram voor Geert Spitzen. Geert Teis schreef een eeuw geleden het Grönnens laid. In het derde couplet beschrijft hij de Groningse volksgeest. Het komt ons allemaal bekend voor: Doar woont de dege degelkhaaid, de wille, vast as stoal, doar vuilt het haart, wat tonge sprekt, in richt- en slichte toal.

Het klinkt als een ode aan Baukje Galama. Zo Gronings dat Geert Teis haar heeft beschreven in ons volkslied. En terecht! Ons past dank voor alles wat ze voor Stadskanaal en de provincie Groningen heeft betekend. Stadskanaal gaat een zeer toegewijde burgemeester missen. Bij afscheid horen warme woorden en dankbaar terugblikken. En gelukwensen voor de toekomst. De aanwezigen bij Geert Teis hebben er vandaag alle reden voor.

Eén gedachte over “Geen gratis snoep”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *