Hoop in Oldambt

Tranen in de ogen van Liesbeth Jansen en een heleboel andere vrijwilligers die soms jarenlang naar dit evenement hebben toegeleefd. Die tenten hebben opgezet in de hoosbuien van de afgelopen dagen. En die nu zien dat het allemaal de moeite waard was.

Ze hebben een indrukwekkende prestatie neergezet. Want 24 uur wandelen is niet niks. Ze hielden het net droog, het afgelopen etmaal. Maar als ik ga spreken, regent het zachtjes. Samen tellen we terug van tien tot nul om het etmaal te beëindigen. En dan mag ik onder groot gejuich bekend maken wat de opbrengst is die de lopers bij elkaar hebben gelopen, in de Blauwe Stad. Het is 92.600 euro!

Samen hebben de deelnemers en vrijwilligers een enorme prestatie geleverd. Een prestatie die het Koningin Wilhelmina Fonds goed kan gebruiken, want de strijd tegen kanker is nog altijd niet gewonnen.

Wrang en treurig

Sterker nog, in 2017 kregen 300 mensen per dag de diagnose kanker te horen. Dat komt in een jaar bijna neer op 110.000 mensen. Ik probeer me voor te stellen dat al die mensen hier vandaag om ons heen zouden staan. De Blauwe Stad was te klein geweest.

Onder hen ook Geert Veen, de stadsomroeper van Winschoten. De man die ooit bedacht dat hier een Samenloop voor Hoop moest komen. Hij was betrokken bij de samenloop in Pekela. En hij dacht: dat kunnen we in Winschoten ook! Hoe wrang en treurig is het, dat ook hij tot de groep slachtoffers behoort. Vorig jaar overleed hij. Hij werd 71 jaar oud.

Anders had hij zeker de opbrengst bekend gemaakt. Vandaag ben ik trots dat ik het in zijn plaats mag doen.

De organisatie van deze samenloop is er door onthand. Zoals dat ook geldt vanwege het overlijden van burgemeester Pieter Smit, die als één van ambassadeurs hard aan deze samenloop trok. Anders had hij zeker de opbrengst bekend gemaakt. Vandaag ben ik trots dat ik het in zijn plaats mag doen.

Doodsoorzaak nummer 1

Sinds 2008 is kanker doodsoorzaak nummer één in Nederland. En volgens deskundigen blijft dat de komende jaren zo. Dat wil zeggen: het aantal mensen dat overlijdt aan deze ziekte neemt naar verwachting de komende jaren nog altijd toe.

En dat is teleurstellend. En verdrietig. Het betekent ook dat niet alleen de mensen die hier vandaag zijn, maar eigenlijk iedereen in Nederland wel iemand kent, van iemand hield, die aan kanker is overleden. En dus weten we allemaal hoe hartverscheurend het ziekteproces is bij deze rotziekte.

Kanker is een sluipmoordenaar. Hij maakt geen onderscheid tussen jong en oud. Al is het helemaal verschrikkelijk als jonge mensen te horen krijgen dat zij kanker hebben. Bij de ‘eregasten’ van vandaag is een jongetje van acht maanden. Ik kom hem tegen op de arm van zijn moeder. Mijn vinger wil hij niet pakken. Hij is moe, zegt zijn moeder verontschuldigend.

Stapje voor stapje

In NRC Handelsblad schreef de 21-jarige Floor van Liempt daar de afgelopen tijd over, nadat ze de diagnose longkanker kreeg. 21 jaar! Aangrijpende stukjes schreef ze. Moeilijk te lezen in de drukte van het dagelijks leven. Haar ziekte kende gelukkig een goede afloop. Maar veel mensen treft een ander lot. En zolang dat zo is, moeten we medici en wetenschappers alle kansen en mogelijkheden geven om stapje voor stapje te ontdekken hoe kanker werkt.

En het terrein is groot en veelomvattend. We moeten leren hoe we de ziekte kunnen voorkomen. Het gaat om voeding. Het gaat om ons milieu, om schadelijke stoffen. Het gaat ook om ziektebestrijding, om bio-chemische en fysische processen ons het menselijk lichaam beter te begrijpen. En gaat om hoe je patiënten, en hun familie, geestelijk en sociaal begeleidt.

We weten inmiddels veel meer dan tien jaar geleden. Lang niet altijd is kanker dodelijk. Soms kan hij worden overwonnen. En soms teruggebracht tot een chronische ziekte. Dat is hoopgevend. En van betekenis voor de toekomst van ons allemaal. Want er is een wereld te winnen.

Eén gedachte over “Hoop in Oldambt”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *