Kunnen bomen gemeenten verbinden?


Stralend voorjaarsweer. Op de vlaggen van vandaag zie ik hetzelfde poppetje dezelfde boom planten als veertig jaar geleden. Ik heb hem nog. Mijn houten ‘Nationale Boomfeestdag’-lineaaltje met daarop een tekeningetje van wijlen Dick Bruna. Boomfeestdag, vanmorgen in Hoogezand, is vooral een feest der herkenning. Ik loop door het kletsnatte Gorechtpark op nette schoenen. Fout natuurlijk. Gelukkig hebben de burgemeesters en de wethouders en vooral de kinderen iets stevigers aan. Zij zijn klaar voor het echte werk. En ze kunnen haast niet wachten. Vanmorgen zullen ze met een paar honderd kinderen van 14 scholen 7000 bomen en struiken planten.

Veertig jaar geleden, in Marknesse, plantten de kinderen van mijn klas boompjes langs de weg naar Emmeloord. Mijn vriendjes en ik waren zo slim om helemaal naar het eind van de rij boompjes te rennen. We begonnen boompjes te planten vanaf de andere kant. Zo konden we onthouden welke bomen van ons waren. Tegen de tijd dat we onze klasgenoten ontmoetten, hadden wij de eerste drie, vier boompjes geplant. In mijn middelbare schooltijd passeerde ik dagelijks mijn ‘eigen’ bomen. En nog steeds, onderweg naar mijn moeder, kijk ik meestal even opzij. Daar staan boompjes van een jaar of veertig. Behoorlijk dikke stammen. Mijn boompjes.

Wonderlijk hoe je je kunt verbinden met een boom. Op het Hereplein in Groningen staat een eik. Tussen de monumentale bomen is hij nog lang niet indrukwekkend. Maar hij was een jaar of dertig oud toen ik hem – als wethouder openbare werken – met een grote kraan in een plantgat zette. De boomspecialisten zeiden dat de boom ongeveer even oud was als de wethouder. Zelfde recept verder. Het is nu twintig jaar later. Maar telkens als ik er langs kom, kijk ik even naar ‘mijn’ eik. Nog steeds de jongste van het stel. En in staat om me royaal te overleven.  

Burgemeester Peter de Jonge ziet er fantastisch uit, in zijn zwarte jas met hoed en ambtsketen. En daaronder zijn groene laarzen. Hij verwelkomt me officieel. Daarna mag ik kort spreken. Het wordt ultrakort. De kinderen trekken het niet langer. Het thema van de zestigste boomfeestdag is ‘Bomen verbinden’. En dus zijn scholen vertegenwoordigd uit Hoogezand-Sappemeer, Slochteren en Menterwolde, de drie gemeenten van de toekomstige gemeente Midden Groningen. De bomen moeten gemeenten verbinden. 

Of dat lukt is de vraag. Maar gezellig wordt het zeker. En van een andere band ben ik wel overtuigd. Ik vertel de leerlingen het verhaal van ‘mijn’ bomen in Marknesse. En ik daag ze uit om hun eigen boom goed te onthouden. Om de rest van hun leven af en toe te kijken hoe ‘hun’ boom het doet. Samen met de kinderen trek ik een doek van een herinneringsbordje. Mijn naam staat er op. Maar dat is niet erg. Want een kind kan zien dat het bordje stukken minder lang zal meegaan dan de echte monumenten van vandaag. De bomen van boomfeestdag, waar mensen zich een leven lang mee verbinden.