Geen sokken van de HEMA

‘Ze spreekt een enkel woordje Gronings en ze houdt van kaas. Maar ze draagt zelden sokken van de HEMA.’ Dat schreef het Dagblad van het Noorden, toen Marijke van Beek, ruim 11 jaar geleden burgemeester werd van Eemsmond.

De zoveelste ‘eerste schop’ gaat de grond in bij Groningen Seaports

Marijke biechtte deze interessante wetenswaardigheden zelf op tijdens haar installatie. Daarmee reageerde ze op wensen van de inwoners van Eemsmond. Die hadden via een enquête laten weten over welke eigenschappen en vaardigheden de nieuwe burgemeester volgens hen moest beschikken.

Uiteraard kwamen daaruit, naast de Groninger taal, kaas en HEMA-sokken, ook andere wensen naar voren. Een stevige bestuurder. Een benaderbare doener. Een ‘dijk van een burgemeester’. Dat was wat ze zochten in Eemsmond.

Een dijk van een burgemeester: die hebben ze gekregen… Of met al die stenen op de uitnodigingskaart voor haar afscheid misschien beter: een kei van een burgemeester. Een rots in de branding voor Eemsmond. Een vrouw die stond vóór en tussen haar mensen. Overal en altijd. Vandaag nemen we afscheid. Ik probeer in een afscheidstoespraak haar burgemeesterschap kort te typeren. Dat doe ik in twee delen: de burgemeester Marijke en de ‘mens’ Marijke.

De burgemeester

Ze kwam niet bepaald als onbeschreven blad naar Eemsmond. Vanuit Haaksbergen bracht ze een schat aan bestuurlijke ervaring, dossierkennis en expertise mee. Haar staat van dienst daar, onder andere als wethouder en locoburgemeester, maakte haar zeer geschikt voor het burgemeesterschap van Eemsmond.

Ze kon die bagage goed gebruiken. Want Marijke van Beek begon aan een mooie, maar zeker geen simpele klus: het leiden van qua oppervlakte een omvangrijke gemeente. En op die grote hoeveelheid bunders een groot aantal onderling verschillende dorpen en buurtschappen. Bovendien heb je als burgemeester een andere rol dan als wethouder, boven de partijen, en moest Marijke haar positie daarin bevechten. Dat is goed gelukt.

Ze heeft als een leeuw gestreden voor de belangen van de inwoners van haar gemeente, maar ook voor die van de regio. Ik noem ze in één adem, maar die belangen gaan niet altijd gelijk op. Soms is het als burgemeester lastig om én de belangen van je eigen inwoners te behartigen én het bredere belang van de regio. Marijke is er steeds in geslaagd om die beide tegen elkaar af te wegen en met elkaar in overeenstemming te brengen. En zo droeg ze bij aan mooie successen voor haar gemeente én voor de regio. Een paar voorbeelden.

werden ze eigenlijk nooit moe van elkaar?

Allereerst de stormachtige ontwikkeling van Groningen Seaports, waaraan Marijke meewerkte via haar dubbelrol van burgemeester en lid van de Raad van Commissarissen. We mogen daarbij de al even tomeloze inzet van Harm Post – werden ze eigenlijk nooit moe van elkaar? – en vele anderen natuurlijk niet uitvlakken, maar ook Marijke heeft daarin een beeldbepalende rol gespeeld.

Vastberaden doorzetten

Dan: het doortrekken van het spoor van Roodeschool naar de Eemshaven. Alweer een belang dat dat van Eemsmondoverstijgt. Marijke heeft zich daar sterk voor gemaakt. Terecht bekroond met de feestelijke opening in juni van dit jaar door Koning Willem-Alexander.

Niet alles is gemakkelijk geweest. Ook Marijke van Beek is getroffen door de aardbevingen als gevolg van de gaswinning. Als burgemeester én als inwoner van Uithuizen. Ook in haar huis trilden de schilderijen van de muur. Als geen ander weet zij wat de mensen in dit gebied moeten doormaken. Ze heeft zich vanaf het begin vastberaden en constructief ingezet voor schadeafhandeling en de versterkingsoperatie. Tot in Den Haag aan toe. En weer: voor de inwoners van haar gemeente en voor de regio.

Succes heeft vele vaders, maar ook minstens een moeder.

Laatste voorbeeld: de gemeentelijke herindeling. Herindelen is nooit makkelijk. Dat was het hier ook niet. Het overleg duurde eindeloos. Komen we hier ooit uit? Succes heeft vele vaders, maar ook minstens een moeder. Want onder Marijkes bezielende leiding heeft Eemsmond in het voorjaar van 2016 een beslissende rol gespeeld in de herindeling in dit gebied. Met de vorming van de gemeente Het Hogeland, inclusief Eemshaven, tot gevolg. Mede dankzij Marijkes vasthoudendheid ontstaat hier nu op nieuwjaarsdag een krachtige gemeente met volop sociale, economische en duurzame kansen.

Kleurrijk

Burgemeester Marijke had haar werk niet zo kunnen doen als zij niet de mens Marijke was geweest. Want de mens Marijke is beslist een bijzonder exemplaar. Zo klein van stuk en toch zó niet over het hoofd te zien… Marijke is altijd markant aanwezig. Héél markant. Dat je soms bijna zou denken: kan het ook een onsje minder… Ik heb nooit een overleg meegemaakt waarin Marijke zweeg. Altijd ‘eager’ om haar punt te maken, zelfs al we het eigenlijk al lang eens waren…

Waarop een meisje op de achterste rij verzuchtte: ‘Wat lijkt me dat ontzéttend saai’.

Marijke is kleurrijk. In alles. Tot aan haar kleding toe. Mensen die klagen dat het openbaar bestuur bestaat uit grijze muizen, kennen Marijke niet. Volgens mij heeft zij mantelpakjes in alle kleuren, behalve grijs. Alhoewel dat niet altijd het gewenste effect heeft…

We brachten samen een werkbezoek aan een schoolklas vol kinderen. Marijke vertelde met haar gebruikelijke enthousiasme over haar werk als burgemeester. Waarop een meisje op de achterste rij verzuchtte: ‘Wat lijkt me dat ontzéttend saai’. Dat dat nou net Marijke moest overkomen…

Want saai is het laatste wat Marijke is. Wie dat denkt moet maar eens met jou naar Donar of FC Groningen. Of misschien liever nog FC Twente. Want het is de vraag waarvoor jouw hart sneller klopt: voor het openbaar bestuur of voor een goeie pot voetbal…

Eén van ons

‘Van Haaksbergen tot Dollard tou, van Twente tot aan ’t Wad’. Zo kwam een Tukker naar het hoge Noorden. Hoe het intussen met haar Gronings is gesteld, weet ik niet precies, maar het Grunnens Laid zingt ze vast en zeker moeiteloos mee. Toen ze kwam, hoopte ze dat mensen aan het einde van je loopbaan in Eemsmond zouden zeggen: Marijke van Beek, die is er één van ons.

Daar is ze met vlag in wimpel in geslaagd. En meer dan dat. Als burgemeester heeft je heel wat stenen verlegd, méér dan je van een burgemeester mag verwachten. Daarom vind ik het mooi dat ik Marijke op deze weemoedige, maar ook feestelijke dag, kan laten weten dat het Zijne Majesteit Koning Willem Alexander heeft behaagd haar te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Het kleurrijke oranje met blauw staat haar prachtig.

2 gedachten over “Geen sokken van de HEMA”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *