Handhaaft en beschaaft

Elk jaar schrijft de commissaris van de Koning een voorwoord in de almanak van Vindicat. Net als de burgemeester, de rector-magnificus en de bestuursvoorzitter van de Hanzehogeschool. En elk jaar opnieuw komt de almanakredactie het imposante boekwerk in een koetsje aanbieden. Ook vandaag. Maar ik had deze herfst, toen ik het tekstje moest inleveren, wel een lichte twijfel of het een goed idee was om de 189ste editie met een voorwoord te verrijken. De omstandigheden waren er niet echt naar om zoete broodjes te bakken. Dat inzicht, dat ook zelfinzicht is, kun je zien aan de titel van de almanak: ‘Enfin…’. Het woord wordt gepresenteerd als een nieuwe start bij Vindicat. Het is ook te lezen in de bijdragen van mijn collega-voorwoordschrijvers. Geheel in lijn met de naam van Vindicat. Omdat handhaven en beschaven passende thema’s zijn.

“Handhaaft en beschaaft” verder lezen

Burgerschap: geen wondermiddel

Het is nooit een straf om naar Paul Scheffer te luisteren. Of om iets van hem te lezen. Dat is ook vanmiddag zo. Het is knap als je zowel erudiet als toegankelijk kunt spreken over de polsslag van onze samenleving, van onze tijd. Dat doet hij ook vandaag in zijn lezing in Assen bij CMO STAMM. ‘Een zeker beeld van Nederland’. Het leveren van een co-referaat is een intimiderende opgave!

(Bron: CMO STAMM)

Of het verstandig is om een coreferaat om te werken tot een blog, is de vraag. Want de lezing waarop ik reageerde, staat geloof ik nog niet op het internet. En in mijn sobere samenvatting is natuurlijk weinig ruimte voor nuance.

“Burgerschap: geen wondermiddel” verder lezen

De koele liefde voor de SER

Je hebt herenleed en adviseursleed. Ze horen bij het leven van heren en adviseurs. Eén van de commissies Vonhoff gaf zijn advies de welluidende titel ‘voordat de lade klikt’. Dat getuigde van realiteitszin. Veel adviezen verdwijnen in een bureaula. In mijn jaren in de sociaal-economische polder heb ik veel adviseursleed van dichtbij meegemaakt. Van SER-voorzitters met grote namen die de departementen langs moesten om opdrachten te versieren. En van kamerleden die te pas, maar ook te onpas begonnen te praten over het ‘primaat van de politiek’. Omdat de inhoud van de adviezen ze niet uitkwam. Voor de minder biologisch ingevoerde lezers: primaten zijn mensapen.

“De koele liefde voor de SER” verder lezen

Een leerzame ramp van drie eeuwen terug.

Hoewel sommigen er zelfs in 1953 nog een straf van God in zagen, zijn de deskundigen het over de oorzaken van grote overstromingen meestal wel eens. De verklaring komt steevast neer op de fatale cominatie van slechte dijken en extreem weer. Zo was het ook op Eerste Kerstdag 1717. Er was een krachtige noordwesterstorm, die de inleiding vormde voor de laatste grote overstroming in Noord-Nederland. Vrijdag mocht ik de tentoonstelling over de Kerstvloed in het Scheepvaartmuseum openen.

uitsnede uit Geographische Vorstellung der jämerlichen Wasser-Flutt in Nieder-Teutschland 25 Dec. Ao. 1717, Joh. Bapt. Homann, 1718-1720

In de zomer van 2016 maakte ik kennis met de mensen van de buitendienst van de provincie Groningen. Het bracht me aan boord van een groot geel werkschip met de merkwaardige naam Thomas van Seeratt. Ik vergat toen te vragen wie het was. Maar sinds ik het verhaal hoorde over de Kerstvloed ben ik bij. “Een leerzame ramp van drie eeuwen terug.” verder lezen

Geen toekomst zonder boeren

Om eerlijk te zijn: het woord ‘landbouw’ kwam niet voor in mijn sollicitatiebrief. Wel het woord ‘werkgelegenheid’. Want er kunnen nog wel wat banen bij in Groningen. Onze provincie is landskampioen werkloosheid. Dat ik me daar druk om maak, komt ook door mijn achtergrond. Wie voorzitter van een vakbond is geweest en daarna voorzitter van de directeuren van de sociale diensten, ontwikkelt een eenzijdig gevoel voor problemen. Maar het verhaal gaat over de landbouw, vandaag op de najaars-netwerkbijeenkomst van de Agenda Veenkoloniën.

(Foto: Kiek)

“Geen toekomst zonder boeren” verder lezen

Over Eelde en het afdwingen van geluk

Twee keer vanmiddag wordt het geluid van een spreker overstemd door een opstijgend vliegtuig. Maar dat mag de pret niet drukken bij het ‘business netwerk’ rondom Groningen Airport Eelde. Er zijn beduidend meer mensen dan stoelen. Dus achterin de zaal staat een flink deel van het netwerk. Geeft niks: zitten is het nieuwe roken! Er zijn vandaag veel ondernemers die willen bijdragen aan het succes van de luchthaven. Ik vertel de aanwezigen wat ze al weten: dat het hier gaat om het afdwingen van geluk. Om drie redenen.

Foto: RTV Drenthe

“Over Eelde en het afdwingen van geluk” verder lezen

Dwalen door de stad

Onderweg terug uit Den Haag, vanmiddag, bespreek ik met Arthur, ´mijn´ chauffeur, de rest van het dagprogramma. ‘De boekpresentatie van de Open Hof, in de Lutherse kerk, red ik wel lopend.´ Hij corrigeert me: ‘Nee, het is in het Heerenhuis aan de Spilsluizen.’ Dat is een andere kant op, maar ook niet meer dan tien minuten lopen vanaf het provinciehuis. Klokslag vijf uur ben er. Ik kijk naar mijn agenda. Daar zie ik het huisnummer: vijf. Dus het is niet bij het grand café naast de Open Hof, maar bij het opvangcentrum zelf. Er brandt licht. Ik bel aan. En nog eens. Maar niemand doet open.

Foto: Peter Wassing, DvhN

Foto: Peter Wassing, DvhN

Ik bel mijn secretaresse. Die is er gelukkig nog. ‘Kun je even opzoeken waar het wél is?’, vraag ik een beetje gejaagd. “Dwalen door de stad” verder lezen

Sonnenschein in Eenrum

Ik weet niet of hier ooit zo druk was toen Het Raadhuis nog gewoon het gemeentehuis was van Eenrum. Maar het is een volle bak. Lekker warm ook, met zoveel mensen. Allemaal zijn ze afgekomen op de opening van de expositie van Antje Sonnenschein. Hoewel ik nu zo’n anderhalf jaar commissaris van de Koning in Groningen ben, durf ik best aan de aanwezigen te bekennen dat deze opening een van de eerste afspraken is die in mijn agenda kwamen.


“Sonnenschein in Eenrum” verder lezen

Tot hier toe…

Het is stampvol in de pas gerestaureerde Molukse kerk in Appingedam. Ik mag hem heropenen. Wat is het hier mooi geworden! De naam van deze kerk is Eben Haëzer. En die naam kan niet treffender. Een motto voor een volk dat onderweg is. Dat de hutkoffer bij de deur heeft staan, om altijd klaar te zijn voor een plotseling vertrek. 

Officiële opening in 1960 door dominee Samuel Metiarij / Reproductie foto: Omke Oudeman

“Tot hier toe…” verder lezen

Weg met de reservebank

Noem het rustig eenzijdig. We hebben allemaal zo onze eigen tunnelvisie. Voor de man met de hamer is elk probleem een spijker. En zelf heb ik zoveel jaar rondgelopen in de wereld van werk en inkomen (CNV, Divosa) dat ik werkloosheid zie als de moeder van alle problemen. Wie werkt heeft ritme, heeft collega’s en meer geld te besteden dan wie niet werkt. Wie geen werk heeft is statistisch minder gelukkig en minder gezond. Deze week las ik in de krant dat wie werkt zelfs gelukkiger is in de lieftde! En allerlei maatschappelijke problemen – op het gebied van leefbaarheid, armoede, veiligheid – vertonen een opvallende samenhang met wat ze in de statistieken sjiek de ‘arbeidsparticipatie’ noemen.  


“Weg met de reservebank” verder lezen