15 minuten burgemeester

Gert Jan Boels had zijn dochtertje meegenomen. Ze vond de troebele appelsap die we haar voorzetten niet erg lekker. En van de plechtigheid van de beëdiging van haar vader was ze evenmin onder de indruk. Pappa zelf vond de situatie wel bijzonder. Zo ben je nietsvermoedend oud-lid van de gemeenteraad. En zo ben je burgemeester voor één dag. Of preciezer gezegd: voor een kwartiertje. Ik vermoed dat Boels daarmee houder is van het snelheidsrecord voor burgemeesters. Aantreden en aftreden in 15 minuten!

“15 minuten burgemeester” verder lezen

Griezelig

Maandag gaan ze open. En vandaag krijgen ze bezoek van de ministers Wiebes en Dekker. Nog geen slingers en taart, want voor feestelijkheden is eerst succes nodig. Toen we op 31 januari een persconferentie gaven over de afspraken over het lang verwachte schadeprotocol, ontstond meteen een Haags misverstand: Het protocol is er. Fijn, nu is het klaar in Groningen!

“Griezelig” verder lezen

Een plek om te blijven

Ik mis ze wel een beetje, mijn buurvrouwen. In de erker van mijn kamer in het provinciehuis staat een statafel. Daar sta ik vaak tussen de vergaderingen door stukken te lezen of de post te doen. Of me nog even voor te bereiden op het optreden van straks. Vroeger kon je wel eens zwaaien naar de overburen, aan de andere kant van de Sint Jansstraat. De vrouwen van het Toevluchtsoord. En met Sint Maarten kwamen hun kinderen langs op het provinciehuis om te zingen en snoep te verzamelen. We liepen de deur niet plat, maar we voelden noaberschap. Ik heb ze uitgezwaaid, want ze zijn verhuisd.

Bron: De Unie Architecten. Opvallend is dat op de balkons alleen mannen lijken te staan.

“Een plek om te blijven” verder lezen

‘Paasrapport’ februari

Dit is iets nieuws. Dit is mijn eerste ‘Paasrapport’. Voortaan wil ik elke maand een kort verslag doen over mijn werk als commissaris van de Koning in Groningen. Alleen in de zomermaanden zal het ritme wat minder ambitieus zijn. De maandberichten zijn een voorloper op het traditionele jaarverslag. In feite is het jaar op het moment dat dat verschijnt al in plakjes geserveerd. Als een maandelijkse ‘sneak preview’.

“‘Paasrapport’ februari” verder lezen

Jaloers op iedereen die hier mag spelen

Harry van den Elsen, de dean van het Prins Claus Conservatorium, verklapt aan het publiek dat ik in de afgelopen weken een aantal keren heb geoefend op met een instrument, ter voorbereiding op de openingshandeling. Technisch is dat waar. Ik gaf vlak voor de plechtigheid twee rake klappen op de gong, vlak voordat de gasten kwamen.

Foto: Paul de Rook

Optreden in het conservatorium. Het voelt een beetje alsof je tegen Sven Kramer zegt dat je zelf ook erg houdt van schaatsen. En ik begrijp heus wel dat dat waarschijnlijk niet de reden is waarom ik hier vandaag gevraagd ben. Maar als amateur-zanger vind ik het wel een grote eer om hier vandaag op te mogen treden bij de opening van het conservatorium. “Jaloers op iedereen die hier mag spelen” verder lezen

De geboorte van een protocol

Op de laatste dag van januari is de persconferentie. De maand van de klap bij Zeerijp. De maand van de fakkeloptocht in de stad. Zelden waren er zoveel journalisten in de Groningse statenzaal. En nooit eerder gebeurde het dat het hele land reikhalzend uitkeek naar zoiets ambtelijks als een ‘protocol’.

Exact om vier uur, zodat het journaal ons live kan uitzenden, open ik de persconferentie. “De geboorte van een protocol” verder lezen

Europa: even volhouden

Sinds de Britten te kennen gaven dat ze eruit willen stappen, wordt er in Europa onderhandeld. Met de Britten natuurlijk, over de voorwaarden voor de scheiding. Maar ook tussen de andere Europese lidstaten. Groot Brittannie betaalt meer aan de EU dan het terugkrijgt. Dus met het vertrek van de Britten, ontstaat een omzichtige dans om het geld. Wie betaalt het tekort?

“Europa: even volhouden” verder lezen

Vastbesloten tot een gelukkig 2018

Veul haail en zegen. Dat is een wens, geen constatering. Vanmiddag om drie uur was er een zware aardbeving bij Zeerijp. 3,4 op de schaal van Richter. Om de gedachten te bepalen: de zwaarste klap ooit, bij Huizinge in 2012, was 3,6. We weten nu nog niet wat de schade daarvan is. Maar het maakt letterlijk in één klap een einde aan het idee dat het rustiger aan het worden is. Er waren al veel kleinere aardbevingen in de afgelopen maanden. En nu dus ook een zware. Wéér een zware. Daar werd ik wel even stil van.

(Foto: Koos Boertjens)

Het maakt ook helder waarom we het wachten moe zijn. Het wachten op een oplossing voor de onveiligheid en de schade. Het wachten op licht aan het eind van de tunnel. En deze keer niet de lichten van de trein!

“Vastbesloten tot een gelukkig 2018” verder lezen