Reces


De laatste Statenvergadering voor de zomervakantie zit er op. Natuurlijk gaat niet iedereen meteen met vakantie, maar zeker voor Statenleden geldt dat ze die meer dan verdiend hebben. Want het afgelopen halfjaar was zwaar. En voor de laatste loodjes geldt dat extra.

Een aansprekend kunstwerk langs het ‘Pronkjewailpad’​. Foto: tevoetonline.nl

Aan het eind van de vergadering heffen we nog even het glas en wensen we elkaar een fijne vakantie. En dat is voor mij aanleiding om even kort iets te zeggen. Als ik het héél kort wil doen, zeg ik dat het ‘drie fantastische vergaderingen’ waren. En daarmee zeg ik niets verkeerd. Want de kop is eraf, de eerste vergaderingen zitten erop. En die smaken naar meer.

Volksvertegenwoordiger wordt je door vlieguren te maken.

Natuurlijk, het is soms nog even zoeken. Zeker de ongeschreven regels in ons provinciehuis – sjiek de ‘mores’ genoemd – ontdek je vooral door te doen. Volksvertegenwoordiger wordt je door vlieguren te maken. Dus door het woord te voeren, moties in te dienen, daar steun voor te zoeken bij andere fracties. Door met de inwoners van onze provincie te praten over kwesties die hen raken. En ook door – zoals vandaag – veelvuldig te schorsen voor overleg. Door, kortom, het politieke handwerk uit te voeren zoals je dat hier in het provinciehuis kunt doen.

Ontdekkingsreis

Het is een ontdekkingsreis. En het mooie is: die maken we samen. Qua samenstelling zijn de Staten behoorlijk vernieuwd. En qua leeftijd ook verjongd. Dat laatste is overigens een tijdelijk effect. Daardoor waren er de afgelopen maanden heel wat ‘eerste keren’ voor ons. Er was nog geen routine, al scheelt het enorm dat we een uitgebreid introductieprogramma hebben meegemaakt. Een programma was gericht op zowel kennis als vaardigheden. Ik vind dat de nieuwe Statenleden een groot compliment verdienen dat ze daar ook flink gebruik van hebben gemaakt. Dat ze zich niet hebben laten verleiden door het misverstand dat je er verstand van hebt gekregen doordat je gekozen bent. En gelukkig is er hier en daar ook nog de nodige ervaring in ons midden, waar we gebruik van kunnen maken. Mijn ervaring is dat leden van Provinciale Staten daarin ook naar elkaar heel collegiaal zijn.

Want aan inzet, de hartstocht en strijdbaarheid ontbreekt het ook deze Staten niet.

Natuurlijk was er ook een Statenperiode vóórdat de meeste Statenleden met hun werk als Statenlid begonnen. En als ik me beperk tot de periode van januari 2018 tot en met maart van dit jaar, dan is mijn conclusie dat Statenleden hard werken. Veel uren maken. Even wat cijfers: de Staten hebben in dat tijdvak zo’n 60 uur besteed aan PS-vergaderingen. Ze namen in die tijd 71 besluiten en dienden 148 moties in. Daarvan werden er 41 aangenomen. Verder hebben de Staten in datzelfde tijdvak 80 uur besteed aan het vergaderen in een commissie. En aan het college werd 104 maal een schriftelijke vraag gesteld. Een compliment aan het college (en daarmee aan veel ambtenaren) dat de meeste vragen ook binnen vier weken wist te beantwoorden! Ook in de nieuwe samenstelling hebben Provinciale Staten al weer flink wat schriftelijke vragen gesteld.

De kop is er af, inderdaad. En het smaakt naar meer. Want aan inzet, de hartstocht en strijdbaarheid ontbreekt het ook deze Staten niet. De drijfveer waarom we hier vergaderen is duidelijk: we willen de beste keuzes maken voor onze inwoners. En dat gaat nooit vanzelf. Dat is hard werken. Zeker vlak voor een reces.

En wat moest er zo vlak voor deze vakantie nog vreselijk veel. Alsof er geen leven meer is na de vakantie. Gesprekken, vergaderingen, bijeenkomsten, telefoontjes – mijn agenda stroomde over. En nou heb ik maar één baan. Statenleden hebben er naast het Statenlidmaatschap meestal nog een werkkring bij. Dat heet op onze website ‘nevenfunctie’, maar ik sluit niet uit dat u dat zelf anders ziet: het Statenlidmaatschap, hoe tijdrovend ook, is voor de meeste mensen geen hoofdbetrekking. Meer een uit de hand gelopen hobby. Of een roeping, zoals ook vandaag weer bleek uit een aantal ‘maidenspeeches’.

Politieke ongelukken

Vlak voor de kerst en vlak voor de zomervakantie: het zijn de weken van de grote vermoeidheid. En daardoor ook de weken van de politieke ongelukken. Het zijn de vergaderingen die mensen op hun tandvlees bijwonen. En waarin er een groot risico is dat je elkaar – ondanks alle goede bedoelingen – niet goed meer verstaat. Dat je flexibiliteit en je incasseringsvermogen nét wat kleiner is dan normaal. Wat dat betreft is het vandaag heel netjes en beheerst verlopen. Een paar extra schorsingen. Nog een paar extra schorsingen. Veel overleg en een constructieve vergadering.

“Weer niets gedaan. Dan dit geluk dat mij wordt aangedaan.”

Als je zo hard gewerkt hebt, de campagne, de onderhandelingen, de eerste Statenvergaderingen, dan is het heerlijk om de komende weken te kunnen uitrusten. Om te kunnen lummelen in de schaduw van een boom. Om boeken te lezen, in plaats van Statenstukken. Om te slenteren over de boulevard. Te hangen in een luie stoel. Om eens lekker en rustig te eten. Te genieten van al het prachtigs dat Groningen te bieden heeft, maar als je dat wilt ook wat verder te kijken. En om dan aan het eind van een zonnige dag, net als de dichter Leonard Nolens te kunnen zeggen: “Weer niets gedaan. Dan dit geluk dat mij wordt aangedaan.”

Ik wens u allemaal een fijne vakantie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *