Samenwerken vergt aspirine

Een ontmoetingsdag van statenleden uit Groningen, Friesland, Drenthe en Overijssel met parlementariers uit Niedersachsen. Vorig jaar kwamen ze bij ons in de statenzaal. Dus dit jaar zitten wij in de bus. Naar Hannover. Het zijn de buren, maar je bent langer onderweg dan naar Den Haag.

We voelen ons welkom. Maar het is altijd even wennen.

Het is altijd even wennen, maar er is heel veel goede wil. En als je elkaar jaarlijks spreekt over ongeveer dezelfde onderwerpen, groeit er vanzelf het gevoel dat je uit bent op dezelfde dingen. Ik zeg in mijn slottoespraakje dat de Nederlandse taal een bijzonder spreekwoord heeft: beter een goede buur dan een verre vriend. We ontdekken vandaag, en niet voor het eerst, dat we vrienden vlakbij hebben.

Geen kleinigheden

Het gaat vandaag niet over kleinigheden. Samen met de verantwoordelijk minister in Niedersachsen, werken we hard aan een lobby om (tegen de wil van de nationale regeringen in) de Europese financiering van grensoverschrijdende samenwerking veilig te stellen. We praten over Financiering, over projecten, over werk aan beide kanten van de grens en de problemen die er nog steeds zijn met het erkennen van diploma’s. We worstelen met wetgeving.

Waarom staat dat motto zo vaak in steen gebeiteld? Om dat het nooit vanzelf spreekt dat we het doen. Samenwerken…

We kunnen vaststellen dat één Russische kapitein veel grensoverschrijdende samenwerking heeft veroorzaakt door zijn schip tegen de Friesenbrücke te parkeren. We worden er allebei gek van hoe lang het duurt om die brug te herstellen. Een Niedersächsische parlementariër grapt cynisch tegen me dat het eigenlijk een wedstrijd is. Met de luchthaven in Berlijn: wie er het langst over doet. Er is geen gebrek aan politieke politieke erkenning dat het probleem nodig moet worden opgelost. De gene is voelbaar bij onze Duitse collega’s. Maar het gaat om de voortgang. En ook als je niet meteen een oplossing hebt: het helpt om met elkaar over de problemen te praten.

Eendracht maakt macht

Overal op de wereld staan regeringsgebouwen en wapenschilden met een bijzonder motto: eendracht maakt macht. Het staat ook als opschrift in de Trêveszaal, waar onze ministerraad vergadert. Gelukkig in het latijn, zodat niet iedereen zich er iets van aan hoeft te trekken… Waarom staat dat motto zo vaak in steen gebeiteld? Om dat het nooit vanzelf spreekt dat we het doen. Samenwerken.

Samenwerken is altijd moeilijker dan dingen gewoon zelf doen. Wie samenwerkt, levert zijn autonomie in. Samenwerken vergt compromissen: je krijgt niet altijd je zin. Samenwerken is omslachtiger en duurt langer. En bij internationale samenwerking verdubbelen de problemen. Want ineens zijn er ook problemen met de taal, de cultuur, de verschillende wetten en de bevoegdheden. Samenwerken gaat van au. En grensoverschrijdende samenwerking vergt aspirine. Maar we doen het toch.

Problemen aanpakken

Waarom? Omdat we van samenwerken groter en sterker worden. Omdat we samen problemen kunnen oplossen die we anders niet aankonden. Omdat we samen blokkades uit de weg kunnen ruimen. Grenzen kunnen uitgummen. Vroeger stonden we 180 graden, met de rug naar de grens. Nu zijn we onderweg naar 360 graden: neuzen naar elkaar toe en voeten op de grens.

De gezamenlijke parlementariers bespreken een verklaring. Om zich samen sterk te maken voor Europese fondsen voor de grensoverschrijdende samenwerking. Om eindelijk iets te gaan doen aan de frustrerende praktijk dat je diploma aan de andere kant van de grens niet wordt erkend. Om de grensinformatiepunten die belangrijk werk doen langdurig draaiend te houden. En om het grensverkeer te bedienen met betere spoorverbindingen.

De grenzen zijn weer een beetje uitgegumd vandaag. Ik reis terug in een bus met positief gestemde statenleden. Uit Groningen en Drenthe, om het grensoverschrijdend te houden.

Eén gedachte over “Samenwerken vergt aspirine”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *