Vier jaar en geen dag langer!


Ze kwam me vanmiddag haar boek aanbieden. En doordat ik even slecht op de tijd lette, zat ze ook nog een half uur op me te wachten. Maar ‘Ruim Leven’, het nieuwste boek boek van Bo Scheeringa, is een groot cadeau. En wie weet, ook een probaat medicijn.

Eén van de prachtige foto’s uit het boek van Bo Scheeringa

Afstand houden

Ik ben er op deze plaats laatst al over leeggelopen. En het is ook niet goed om steeds weer terug te komen op hetzelfde thema. Maar het is als een hardnekkige griep, die alsmaar terugkomt – net wanneer je denkt dat je ervan verlost bent. Waar ik het over heb? De uitdrukking ‘Het Hoge Noorden’. Met hoofdletters uitgesproken, meestal door inwoners van de Randstad. Soms hoor je het tijden niet, soms is het zomaar achter elkaar raak. ‘Komt u van ver?’, vroeg de aardige secretaresse die mij gisteren kwam ophalen. ‘Nee, uit Groningen’, antwoordde ik beleefd. ‘O, dat is ver’, vond ze.

Het Hoge Noorden. Door zulke woorden te gebruiken, etaleren ‘Westerlingen’ (want wij kunnen er ook wat van) dat ze ervoor kiezen om letterlijk en figuurlijk afstand van onze provincie te houden. Afstand van de mooiste provincie van Nederland, waar ze een autorit van amper twee uur al kunnen genieten. 

Twee uur. Wie in de Randstad in de spits de auto neemt, doet er al gauw net zo lang over om van A naar B te gaan. Maar wanneer ze naar G moeten, is diezelfde twee uur opeens een barrière. Een barrière overigens die een Duitser, Brit, Fransman, Spanjaard, Amerikaan, Canadees (en ga zo maar door) totaal niet ervaart.

Met de nodige scepsis

In ‘Ruim Leven’ laat Bo Scheeringa mensen aan het woord die de schoonheid van Groningen bezingen. Het mooie is dat Scheeringa juist nogal eens mensen aan het woord laat die niet in onze provincie zijn geboren en getogen. Die met de nodige scepsis kwamen en soms ook vooraf met zichzelf al hadden afgesproken ‘vier jaar en geen dag langer’. Om vervolgens na korte tijd te ontdekken dat ze hier nooit, nee nooit, meer weg willen.

Waar hem dat in zit, laat zich niet moeilijk vertellen. Al ligt het voor iedereen net even anders. Scheeringa kiest in haar boek niet voor de omweg en laat haar foto’s van het landschap hun werk doen. Het landschap, dat nooit hetzelfde is – misschien wel omdat de wolken erboven nooit hetzelfde zijn.

En ook het onvoorstelbaar mooie licht, dat elk uur anders is en zoveel variaties groen aan het Hoogeland geeft. Ondertussen vertellen inwoners hun verhaal. Een verhaal dat in essentie neerkomt op wat Cruijff ooit zo treffend zei: je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Wie ‘Ruim Leven’ onder ogen krijgt, dat durf ik wel te garanderen, krijgt het door. Of zal het al lang en breed doorhebben, natuurlijk. De luxe van Ruim Leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *