‘t Kon toch minder!

Op de radio hoorde ik Suzan Top, de secretaris van het Groninger Gasberaad. Ze deed geen moeite om haar verbazing en haar emotie te verbergen over de inhoud van de gasbrief. Ook in het provinciehuis leidde het nieuws van de dag tot een emotionele ontlading. Ik zag vochtige ogen vanwege het historische plan van Minister Wiebes om met inzet van alle middelen, met een rotvaart de gaswinning in Groningen te beëindigen. Toen ik aan het eind van de dag de verzamelde medewerkers van de provincie toesprak, zette iemand het Groninger volkslied in. Twee tellen later galmde het hele Atrium. ´Doar gruit, doar bluit ain wonderlaand rondom ain wondre stad.´ Emotie zocht een uitweg.

Hoe meer gas je uit de Groninger bodem haalt, hoe gevaarlijker het wordt. Al jarenlang, maar zeker sinds Huizinge in 2012, dringen Groningers er op aan dat er minder wordt gewonnen. Maar dat kon nooit. Vanwege de leveringszekerheid. We kunnen Nederland toch niet in de kou zetten? Ook in het laatste regeerakkoord kon er maar anderhalf miljard kuub (van de 21,6) af. De rest was nou eenmaal nodig. Tot twee keer toe procedeerden we bij de Raad van State tegen besluiten van de minister. Om om duidelijk te maken dat de veiligheid van Groningers tenminste een factor in de afweging is. Tot twee keer toe stelde de Raad van State Groningers in het gelijk. Tot twee keer toe kreeg de minister de opdracht om een beter besluit te nemen.

Maar dat kon nooit. Vanwege de leveringszekerheid. We kunnen Nederland toch niet in de kou zetten?

‘Wait and see’, zei Wiebes, wanneer we hem vroegen naar de voortgang van het gaswinningsbesluit. Maar heel eerlijk gezegd: ik dacht dat hij redelijk snel zou willen afbouwen naar de 12 miljard kuub, een niveau waarvan het Staatstoezicht op de Mijnen zei dat het tenminste moest worden gehaald. En dat wel moeite genoeg zou kosten. Dus dat dat het wel ongeveer was. Ik maakte me weinig illusies over een verdere daling. En dat zou betekenen dat Groningen ingrijpend versterkt zou moeten worden. Groningen als een jarenlange bouwput. ´Near collapse´, is de technische term. Huizen moeten zo sterk zijn dat ze net niet instorten bij een zware beving. Je komt er levend uit, maar je bent alsnog je versterkte huis kwijt.

’t Kon minder

Ik heb vandaag veel reacties gehoord. Opluchting overheerst, dat Minister Wiebes Nederland van de verslaving aan Gronings gas wil afhelpen. Dat het kabinet eindelijk de oorzaken wil aanpakken, in plaats van in Groningen de symptomen te bestrijden. Op Nieuwsuur zag ik Wiebes voor een flipover staan en uitleggen hoe hij dat voor elkaar wil krijgen. “Het klinkt vrolijk maar dat is het niet voor iedereen. Er zijn een heleboel lieden die dat niet leuk vinden. Maar ja, dat hoort er helaas even bij.”

niet bepaald een impuls voor de werkgelegenheid in Groningen

t Kon minder, in alle betekenissen die die uitdrukking heeft. Toch kon het minder! Natuurlijk is ook met deze brief niet alles opgelost. Het duurt ook als je optimistisch kijkt nog jaren voor de gaswinning een veilig niveau bereikt. Er zijn nog duizenden mensen met onopgeloste schade. En, zoals Wiebes zelf al aangeeft, het beëindigen van de gaswinning is niet bepaald een impuls voor de werkgelegenheid in Groningen. En daar konden we al niet over opscheppen. Over al deze dingen zijn nog indringende gesprekken nodig, om te beginnen met deze minister. Maar vandaag nam hij een moedig besluit. Het gesprek volgende week begint dus goed.

Eén gedachte over “‘t Kon toch minder!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *