Welkom terug, Koen Schuiling


Ik heb gisteren een uitgescheurde pagina teruggevonden uit een blad van de gemeente. ‘Even voorstellen’, staat er boven. Daaronder een beetje een ongemakkelijk groepsportret van het nieuwe college van B&W van Groningen. April 2002. Ik keek er naar en ik dacht: ´wie had dat kunnen denken?´ Wie had ooit kunnen voorspellen dat ik vandaag Koen mag toespreken als commissaris van de Koning bij zijn installatie als burgemeester van de stad? Ik denk: niemand. Wijzelf zeker niet.

Een foto van het nieuwe college van B&W van Groningen in april 2002.

“Jongens waren we – maar aardige jongens. Al zeg ik ’t zelf. We zijn nu veel wijzer, stakkerig wijs zijn we (…)”. Het is de beroemde openingszin van Titaantjes, van Nescio. Ik moest er direct aan denken toen ik de oude beelden terugzag uit de tijd dat we allebei wethouder van Groningen waren. Koen van Economische Zaken en werk. Ik, in de woorden van mijn schoonvader, van ‘troep en ellende’.

Opnieuw samenwerken

Het regende archiefbeelden toen bekend werd dat de gemeenteraad Koen Schuiling met overtuiging koos als nieuwe burgemeester. Confronterende beelden ook, als ik voor mezelf spreek. Zo zonder kreukels, rimpels en grijze haren. Maar ook aangenaam, omdat ze me herinneren aan een uiterst collegiale samenwerking.

Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Ik weet het. Maar psychologen beweren dat gedrag uit het verleden de beste voorspeller is van gedrag in de toekomst. Alle reden dus, om me te verheugen op de hernieuwde samenwerking. Met een oud-collega die zich in de afgelopen jaren heeft ontwikkeld tot een allround bestuurder. Een gezaghebbende burgemeester, die getest is en zich heeft bewezen. Die rolvast is. Die het openbaar bestuur is toegedaan. En die een stootje kan hebben.

De lat ligt hoog, maar de sprong is te doen.

Eén ding uit het verleden is enorm verbeterd. Ik heb vrijdag – met overtuiging – Peter den Oudsten lof toegezwaaid voor wat hij heeft bereikt op het gebied van de samenwerking. Wat is de sfeer opgeknapt! Het was in 2002 weinig meer dan een vrome wens dat stad en provincie soepel zouden samenwerken. De ergernissen overheersten. En dat verhinderde dat we elkaar snel konden vinden. Maar inmiddels is samenwerking niet eens meer een wens. Het is een constatering.

En ik denk – met alle uitdagingen die we nog voor de boeg hebben – dat de voortekenen gunstig zijn dat we niet elkáárs probleem zullen vormen. Dat we elkaars belangrijkste bondgenoot zijn. En dat we qua plezierige omgangsvormen voortgaan op wat ik aantrof toen ik terugkwam. De lat ligt hoog, maar de sprong is te doen. Dat is ook nodig. Want er is geen alternatief. Als we er niet in slagen om energiek en op hoog niveau samen te werken, is dat slecht voor stad én ommeland.

Mentale Stadjers

Nauw samenwerken helpt de stad die voor zoveel mensen de centrumstad is. Deze stad is van enorme betekenis voor Stadjers, maar ook voor mensen die hier niet wonen, maar voor wie Groningen hún stad is. Dat vergroot de impact van de stad enorm.

Het is niet nieuw. Ik studeerde af in 1991. Mr. Schuiling had net mijn scriptie beoordeeld. Ik was lid van de gemeenteraad en ik kwam werken in de Gemeente Roden. En mijn nieuwe collega’s begroetten me met de grap: ‘vind je niet dat we deze buitenwijk van Groningen netjes voor elkaar hebben?’ Humor is de hoogste vorm van ernst. Het ommeland houdt zich niet aan provinciegrenzen.

Het hele noorden draagt deze stad.

Het is niet nieuw, maar het wordt sterker. Steeds meer mensen komen elke dag voor hun werk of studie naar de stad. Voor hún FC, voor hún Donar en hún museum. En soms ’s avonds voor het theater of een film, een avondje uit. En in het weekeind om te winkelen. Niet alleen voor de leuke dingen trouwens. Ook voor het ziekenhuis. Of de rechtbank. Of de huisartsenpost.

Zo zijn veel meer mensen afhankelijk van de stad dan alleen de inwoners. Toen – ergens in de prehistorie – het referendum over het Groningen Forum werd gehouden, sprak ik met mensen die zeiden: ‘Ik werk in de stad. Ik kom hier elke dag. Waarom mag ik niet meestemmen?’

De Stad heeft een dragende functie voor het hele Noorden. En het omgekeerde is ook waar: het hele noorden draagt deze stad. Er zijn vele mentale Stadjers. Het blijkt elke ochtend uit de ontroerende ontmoeting van Groningers, Friezen en Drenten, hier in de stad, op het Julianaplein. Zij vormen samen het patroon waarin dagelijks tienduizenden mensen naar Groningen komen. Mensen die aan het eind van de dag weer weggaan, maar die zich met Groningen verbonden weten.

Elkaar versterken

‘Daily urban system’, heet dat in de voertaal van onze universiteit. En het behoeft een nieuwe doordenking. Op het gebied van het woon-werkverkeer dat steeds intenser wordt. Van de arbeidsmarkt die gelaagd is en regionaal. Op het gebied van de koopstromen en de voorzieningen. Op het gebied van de woningmarkt, die in de stad soms de omgekeerde problemen heeft van grote delen van de provincie. Kunnen we elkaar misschien versterken? En op het gebied van de lobby voor investeringen uit Den Haag. Niet alles laat zich sturen. Maar als overheden één lijn trekken, maakt dat verschil.

dat Noord-Nederland ook oplossingen biedt voor nationale problemen

En waar we oplossingen kunnen bieden voor elkaars problemen, schept dat de morele verplichting om dat ook te doen. Nu hoeft niet alles samen. Maar op deelgebieden samen optrekken – ik denk dat we dat aan onze inwoners verplicht zijn. Je krijgt meer voor elkaar. Je maakt meer indruk, ook in Brussel en Den Haag.

Als wij in onze lobby kunnen zeggen dat we ook spreken namens ons bedrijfsleven en onze kennisinstellingen, worden we sterker. Zeker als we duidelijk kunnen maken dat Noord-Nederland niet alleen vraagt, maar ook oplossingen biedt voor nationale problemen.

Welkom terug

Beste Koen, welkom terug in ons ‘daily urban system’. Geniet van dit moment. Ik weet uit ervaring hoe leuk het is om terug te keren in Groningen. We mogen misschien net als de Titaantjes wat kreukels hebben opgelopen en stakkerig wijs zijn geworden – maar het is een feest om hier weer te mogen werken. Ik wens jou en het gemeentebestuur van Groningen geluk met elkaar. En alle succes van de wereld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *