Code oranje

We begonnen januari met code geel en eindigden met code rood. Daartussen probeerden we vooral niet uit te glijden. Dat bleek meteen al lastig. Want op de eerste werkdag van het jaar hielden we onze traditionele nieuwjaarsreceptie. Die ochtend was een serieuze vraag of het wel door kon gaan. Het KNMI had vanwege het winterse weer 'code geel' afgekondigd. Was het onder die omstandigheden verantwoord om iedereen te laten komen? En zouden mensen het wel aandurven?

 

Maar het lukte. Er werd gelachen, handen werden geschud, goede wensen uitgewisseld. Een paar dagen later ging het licht alsnog op oranje en vervolgens op rood. Nieuwjaarsontvangsten werden geschrapt, agenda’s leeggeveegd. Het kerstreces werd gedwongen een week verlengd. Ingesneeuwd. De winter had ons weer in zijn greep. Strooiploegen deden heldhaftig werk. Maar tegen veel sneeuw kun je niet op.

Blijven staan

Het is een herkenbaar beeld voor wat zich deze maand ook elders voltrok. Want januari bleek niet alleen meteorologisch glad, maar ook politiek. Terwijl wij ons voorzichtig verplaatsten over besneeuwde stoepen en ijzige wegen, bewogen drie partijen zich voetje voor voetje richting een regeerakkoord voor een 'stabiel minderheidskabinet'. Ook daar gold: kleine stappen, goed kijken waar je je voet neerzet, en hopen dat je niet onderuitgaat. Blijf staan. Blijf lopen.

Met de formatie in gedachten besloten we het Lelylijncongres vroeg te organiseren. Eind januari, dachten we. In Den Haag. Maximale kansen, dachten we, om de formatie te beïnvloeden. De timing leek goed. Te goed, bleek later. Want de onderhandelaars waren sneller. En alsof de duvel ermee speelde: ze presenteerden hun resultaat één uur voor de start van ons congres. En nee: de Lelylijn stond er niet in. Dat had ik graag anders gezien. Maar zoals dat vaker gaat op gladde dagen: wie blijft staan, kan vooruitkijken.

Nuchter

Op het congres zelf presenteerde Klaas Knot een even nuchter als verstandig advies: begin met sparen. Leg jaarlijks 400 miljoen euro apart en ga ondertussen door met de voorbereidingen. Geen groot gebaar, geen sprong in het diepe, maar rustig vooruitlopen. 400 miljoen is niet weinig, maar het is 'slechts' 0,04 procent van het bruto binnenlands product. Dat mag ook voor een toekomstig minister van Financiën geen kwestie zijn om over uit te glijden. De rest is politieke wil.

Het advies van Knot landde goed. In de media, bij politici, in gesprekken achter de schermen. En het past bij de situatie waarin we nu zitten. Een minderheidskabinet zal steun moeten zoeken. Het regeerakkoord biedt ruimte: woningbouw, regionale ontwikkeling, infrastructuur. De Lelylijn past daar naadloos in.

Januari leerde ons vooral dit: bij code oranje moet je niet rennen, maar ook niet stil blijven staan. Voorzichtig verder, ogen open, handen uit de zakken. Stapje voor stapje. Zo komen we er.

Meer informatie over congres en masterplan is hier.