De gedroomde plek voor een congres over grensoverschrijdende zorg. Een onderwerp, zo groot, dat je er een hele kerk mee kunt vullen. Om de mensen te ontmoeten die er dagelijks aan werken. Die vorm geven aan de verbinding tussen Noord-Nederland en Nedersaksen. Die soms tegen muren oplopen, maar die ook in staat zijn ze af te breken. In het belang van de zorg.
De bewoners van onze grensregio trekken zich weinig aan van grenzen. Ze leven met de grens. Ze wonen, werken en zorgen over de grens heen. Voor hen is die lijn op de kaart al lang geen scheidslijn meer. Toch bestaan er nog genoeg praktische obstakels: verschillende regels, systemen, vergoedingen, en natuurlijk de talen en de cultuur. Tijdens het congres ging het over wat er wél lukt. We bespraken projecten als Health4DE-NL, dat de samenwerking tussen Nederlandse en Duitse zorginstellingen structureel versterkt. En Care-Flow, dat met slimme technologie helpt om patiëntenstromen en zorgcapaciteit beter op elkaar af te stemmen. Zulke initiatieven maken de zorg niet alleen efficiënter, maar ook menselijker. Ze brengen professionals bij elkaar, en dat is vaak het begin van iets goeds.
Erotisch
Terwijl ik de kerk in keek moest ik weer denken aan die uitspraak van Dirk Linthout. Hij noemde de Nederlands-Duitse grens ooit “de meest erotische van Europa”, omdat nergens anders buren zó vaak over de grens flirten, samenwonen en trouwen. Ik zag de aanwezigen met andere ogen naar elkaar kijken. Het is dus mogelijk dat we meer bereiken wanneer we hier praten over zorgsystemen en capaciteitsplanning. We vormen een grens om tot een zone van ontmoeting. Een plek waar mensen elkaar vinden. In werk, in zorg, soms in liefde.
dat zorg en samenwerking dezelfde taal spreken
Wie dat beseft, kijkt anders naar samenwerking. Dan gaat het niet meer over structuren of protocollen, maar over mensen die elkaar willen helpen. Egbert Modderman schilderde voor deze kerk niet alleen Sint Maarten die zijn mantel deelt, maar ook de overige werken van barmhartigheid. Waaronder het verzorgen van zieken. De Martinikerk blijkt vol inspiratie, ook voor een congres over grensoverschrijdende zorg. Mensenwerk, inderdaad.
Dat is misschien wel de mooiste boodschap van dit congres: dat zorg en samenwerking dezelfde taal spreken, ook als die in het Nederlands begint en in het Duits verdergaat. We raken grenzeloos verbonden. De toekomst van onze regio ligt niet aan één kant van de grens, maar er dwars overheen. Wie zorg deelt, ziet de grens verdwijnen.