November gaf ons twee klappen te verwerken. De ene voelde iedereen in zijn lijf: de beving bij Zeerijp, midden in de nacht van 13 op 14 november. Om kwart over één uur schudde de grond. 3,4 op de schaal van Richter. Precies zo hard als die vorige zware klap bij Zeerijp, in 2018. Een paar uur later volgde nog een naschok van 2,1.
De klap was ook psychologisch: ik was één van de vele mensen die (ondanks waarschuwingen van deskundigen) was gaan hopen dat de seismiciteit langzaam zou uitdoven. Dat in de toekomst alleen nog maar lichte aardbevingen zouden bestaan. Daardoor kwam deze klap bij veel mensen extra hard binnen. De angst, de schade, de meldingen, het gedoe - alles sprong weer op scherp. Zoals iemand op het provinciehuis zei, die in het gebied woont: het zit weer helemaal in mijn systeem.
Doorgaan, ook als de grond onder onze voeten trilt.
We voelen weer: dit is nog niet voorbij. De opdrachten voor het IMG en de NCG - herstellen, versterken, recht doen - zijn nog net zo urgent als tevoren. Met inmiddels duizenden nieuwe schademeldingen is het nauwelijks te bevatten hoe groot de opgave blijft. Wij hoopten dat ‘Groningen’ niet langer automatisch verbonden zou worden met bevingsellende. Maar zo eenvoudig laat de realiteit zich niet wegdenken.
De andere klap was bestuurlijk. Afgelopen vrijdag trad gedeputeerde Karin Dekker terug, acht maanden nadat ze met groot enthousiasme was begonnen. Haar vertrek raakt een college dat nog maar kort onderweg is - en een provincie die middenin grote opgaven staat. De afhandeling van de gevolgen van de gaswinning, maar ook grote uitdagingen op het gebied van water en milieu. Besturen betekent altijd samenwerken met verschillen in stijl en temperament. Soms lukt dat niet voldoende en loopt het anders dan iedereen hoopt. Ook dat hakt erin, in een bestuur dat niet alleen volgens de wet collegiaal is.
Twee klappen in één maand. Eerst de aarde die ons eraan herinnert hoe kwetsbaar Groningen nog altijd is. Daarna het besef dat ook bestuurlijke stabiliteit niet vanzelfsprekend is, juist in tijden waarin we die het hardst nodig hebben. Trouble is our business, inderdaad. Ons werk is relevant, juist als het moeilijk is. Het blijft ook nu een kwestie van kop d’r veur en volhouden. Doorgaan, ook als de grond onder onze voeten trilt.