Allereerst was er een extra vergadering van Provinciale Staten. Een bijzondere, want de Staten installeerden Marian van Dijken als nieuwe gedeputeerde. De opvolger van Gouke Moes, die minister werd. Marian stopt als raadslid in de gemeente Midden-Groningen en maakt meteen haar debuut in de provinciale politiek als lid van het College. Het kon minder, zeggen we dan in Groningen. Marian wekt in alles de indruk dat ze vol energie aan haar nieuwe taak begint.

Na de installatie volgde een spoeddebat, met een vervelende aanleiding: de provincie had te laat de gronden aangevoerd voor het beroep tegen de verlenging van de gaswinning in Pieterzijl. De Raad van State verklaarde het beroepschrift niet-ontvankelijk. Het College pakt dat niet licht op. Er komt een onafhankelijk onderzoek dat wordt uitgevoerd door de oud-bestuursvoorzitter van de Sociale Verzekeringsbank, Simon Sibma. In dat onderzoek kijkt hij niet alleen naar dit incident, maar ook naar eerdere gevallen waarin we juridisch niet scherp genoeg waren. De Staten volgen dat nauwgezet – zowel de opzet van het onderzoek als de afronding ervan.

tenminste met één hersenhelft ook bij de verkiezingen

Ons spoeddebat haalde het nationale nieuws, want er werd een motie van wantrouwen bij ingediend. Die werd overigens verworpen. Maar we speelden onze rol tegen de achtergrond van de landelijke verkiezingen, die op dezelfde dag plaatsvonden. De meeste Statenleden zullen tenminste met één hersenhelft ook bij de verkiezingen zijn geweest. In de wandelgangen van het Provinciehuis was het verkiezingsnieuws minstens zo’n gespreksonderwerp als het gasdossier.

Voor mij was dat aanleiding om de Statenvergadering te beginnen met een gedicht. In de krant van die ochtend stond Stemadvies van Babs Gons, Dichter des Vaderlands. Ik vertelde erbij dat ik besef dat bijna niemand in de Statenzaal een stemadvies nodig heeft. En toch raakt de tekst een snaar bij iedereen die iets met democratie heeft:

De uitslag zelf, daar kunnen we natuurlijk van alles van vinden. En dat doen we ook. Maar tegelijk is er dat besef: hier moeten we het mee doen. Op basis van de zetelverdeling moet nu een nieuw kabinet worden gevormd. Mijn hoop (en die van velen, denk ik) is dat er redelijk snel een kabinet komt dat stabiel is en de volle termijn van vier jaar zal regeren. Nederland heeft daar behoefte aan. En Groningen zeker. 

Een stabiel kabinet dat samen met de Tweede Kamer oplossingen vindt, keuzes durft te maken en het alle inwoners van Nederland gunt dat we die keuzes samen uitwerken. Zodat we, om met Babs Gons te spreken, ons geloof in elkaar weer herstellen. En het land weer vooruit kan.

Startbeslissing Nedersaksenlijn: een hels kabaal, met al die fluitjes